ارزیابی جایگاه علمی و اخلاقی اساتید و مدرسان دانشگاه فرهنگیان بر اساس شاخص های وزارت علوم
نویسندگان
1 استادیار، گروه علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
2 عضو هیأت علمی، گروه علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
doi
چکیده
هدف پژوهش حاضر، بررسی جایگاه علمی اساتید و مدرسان دانشگاه فرهنگیان با عنایت به شاخصهای وزارت علوم و ارائه شیوه های ارتقای علمی و اخلاقی آنها از دیدگاه اعضاء هیأت علمی طی سالهای 95 – 1394 هست. روش پژوهش توصیفی – پیمایشی هست. جامعه آماری شامل کلیه مدرسان و اعضاء هیأت علمی دانشگاه فرهنگیان شمال غرب کشور (شامل استانهای: آذربایجان غربی، آذربایجان شرقی، اردبیل، کردستان، کرمانشاه، زنجان، همدان، قزوین و گیلان) است که به روش نمونهگیری تصادفی طبقهای، 110نفر اعضاء هیأت علمی بهعنوان نمونه، انتخاب و اطلاعات لازم جمعآوری و تحلیل شدند. ابزار پژوهش، شامل یک پرسشنامه استاندارد 28 گویه ای بر اساس ملاکها و شاخصهای ارتقای وزارت علوم و یک پرسشنامه محقق ساخته 24 سؤالی (12گویه برای شاخصهای علمی و 12 گویه برای شاخصهای اخلاقی) که بر اساس مقیاس پنجدرجهای لیکرت، امتیازبندی شده است. نتایج حاصل از اجرای این طرح پژوهشی عبارتاند از: وضعیت عملکردی اساتید در مقایسه با شاخصهای ارتقای وزارت علوم در سطح مربی و در سطح استادیاری در همه مقولهها (علمی و پژوهشی، طراحی وتولید، تألیفات، راهنمایی و نظارت) به غیراز مقوله کمیت و کیفیت تدریس در وضعیت پایین تر از شاخص قرار دارند؛ هر دو گروه از اساتید، یعنی مربیان و استادیاران در هر دو مقوله علمی و اخلاقی با میانگین شاخص های وزارت علوم، فاصله دارند؛ اعضاء هیأت علمی درهر دو سطح مربی واستادیاری در مقوله علمی بهتر از مقوله اخلاقی عمل کرده اند. بنابراین در سیاستگذاری و برنامه ریزی دانشگاه فرهنگیان به ارتقای همه جانبه شاخص های علمی در اولویت اول و شاخص های اخلاقی در اولویت بعدی بهعنوان راهبردهای اساسی، لازم است توجه شود.