ارائۀ مدلی برای جذب منابع مالی پروژههای شهر هوشمند (مطالعۀ موردی: شهرداری تهران)
نویسندگان
1 پژوهشگر دوره دکتری، گروه صنعتی، فناوری اطلاعات و تکنولوژی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استادیار، گروه مهندسی برق، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 استادیار، گروه مالی، بانک و بیمه، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22034/uep.2025.544164.1700چکیده
با توجه به گسترش نیاز به توسعۀ زیرساختهای فناوری اطلاعات در مسیر تحقق شهر هوشمند، تأمین مالی پایدار برای پروژههای فناوری اطلاعات در نهادهای عمومی نظیر شهرداریها به یک چالش کلیدی تبدیل شده است. این تحقیق با هدف طراحی مدلی برای انتخاب مناسبترین روشهای تأمین مالی پروژههای فناوری اطلاعات در شهرداری تهران انجام شده است. در گام نخست، شاخصهای کلیدی مؤثر بر انتخاب روشهای تأمین مالی با مرور ادبیات و مصاحبه با خبرگان استخراج شد. سپس، با بهرهگیری از روش بهترین ـ بدترین وزن شاخصها تعیین شد.در ادامه با استفاده از مدل تصمیمگیری برناردو و لحاظ کردن محدودیتهای مالی، نهادی، حقوقی و فناوری، هفت گزینۀ اصلی تأمین مالی شامل خصوصیسازی، منابع داخلی، منابع عمومی، مشارکتی، بدهی سنتی و خدماتمحور و نتیجهگرا شناسایی شدند. به منظور بررسی پایداری و انطباق مدل با شرایط واقعی، شبیهسازی مونتکارلو بر پایۀ دادههای واقعی انجام شد. نتایج 1000 بار شبیهسازی نشان داد روشهای منابع داخلی، منابع عمومی و روشهای مشارکتی بالاترین نرخ انتخاب را دارند و با عملکرد فعلی شهرداری تهران نیز همراستا هستند. از جمله نوآوریهای این تحقیق میتوان به ترکیب روشهای بهترین بدترین، برناردو و شبیهسازی مونتکارلو، تمرکز بر حوزۀ فناوری اطلاعات و استفاده از شاخصهای نوینی همچون زنجیرۀ بلوکی اشاره کرد.