تحلیلی بر ایجاد شهر هوشمند قابل زندگی در شهر تبریز

نویسندگان

1 استادیار گروه معماری و شهرسازی، عضو باشگاه نخبگان و پژوهشگران جوان، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.

2 استادیار گروه معماری، واحد اسکو، دانشگاه آزاد اسلامی، اسکو، ایران.

doi
10.22034/uep.2022.365191.1286
چکیده

حفاظت از شرایط محیطی برای پایداری در راستای افزایش سریع جمعیت شهری در سراسر جهان، نیازمند دانش گسترده‏ای از اقدامات ابتکاری شهر هوشمند است. هدف اصلی تحقیق شناسایی تمایل به زندگی در شهر هوشمند با مشخصه‏های آن براساس ادراک ساکنان جوان شهر با یک مدل توسعه‏یافته است. رویکرد پژوهش تجربی که در اینجا انجام شد، مبتنی بر یک نظرسنجی بود که شامل یک نمونۀ 384 تایی از پرسشنامه‏های معتبر بود. تجزیه‌وتحلیل داده‏ها از طریق رویکرد کمی چندمتغیره با استفاده از مدل‏سازی معادلۀ ساختاری با برآورد حداقل مربعات جزئی انجام شد. نتایج نشان داد در این مدل‌ انطباق تمام ویژگی‏های شهرهای هوشمند امکان‌پذیر بود. ویژگی محیط، موردی بود که بیشترین رابطه را در کمک به کارایی شهر و کاهش اثرات زیست‏محیطی در کیفیت شهرها را نشان داد و ویژگی اقتصاد، موردی بود که کمترین رابطه را نشان داد. در نهایت، استدلال می‏شود که به طور کلی کارایی در همۀ ویژگی‏ها به تعامل شهروندان در فرایندهای نوآوری زندگی عمومی بستگی دارد. شهر هوشمند به دلیل موفقیت در زمینۀ نوآوری، اساساً بسته به فرایند مشارکتی که در محیط‏های توسعه‏یافته و کشف و خلق ایده را تشویق می‏کند، از سایر راه حل‏ها متمایز و مفید است.