تحلیلی بر ایجاد شهر هوشمند قابل زندگی در شهر تبریز
نویسندگان
1 استادیار گروه معماری و شهرسازی، عضو باشگاه نخبگان و پژوهشگران جوان، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.
2 استادیار گروه معماری، واحد اسکو، دانشگاه آزاد اسلامی، اسکو، ایران.
doi
10.22034/uep.2022.365191.1286چکیده
حفاظت از شرایط محیطی برای پایداری در راستای افزایش سریع جمعیت شهری در سراسر جهان، نیازمند دانش گستردهای از اقدامات ابتکاری شهر هوشمند است. هدف اصلی تحقیق شناسایی تمایل به زندگی در شهر هوشمند با مشخصههای آن براساس ادراک ساکنان جوان شهر با یک مدل توسعهیافته است. رویکرد پژوهش تجربی که در اینجا انجام شد، مبتنی بر یک نظرسنجی بود که شامل یک نمونۀ 384 تایی از پرسشنامههای معتبر بود. تجزیهوتحلیل دادهها از طریق رویکرد کمی چندمتغیره با استفاده از مدلسازی معادلۀ ساختاری با برآورد حداقل مربعات جزئی انجام شد. نتایج نشان داد در این مدل انطباق تمام ویژگیهای شهرهای هوشمند امکانپذیر بود. ویژگی محیط، موردی بود که بیشترین رابطه را در کمک به کارایی شهر و کاهش اثرات زیستمحیطی در کیفیت شهرها را نشان داد و ویژگی اقتصاد، موردی بود که کمترین رابطه را نشان داد. در نهایت، استدلال میشود که به طور کلی کارایی در همۀ ویژگیها به تعامل شهروندان در فرایندهای نوآوری زندگی عمومی بستگی دارد. شهر هوشمند به دلیل موفقیت در زمینۀ نوآوری، اساساً بسته به فرایند مشارکتی که در محیطهای توسعهیافته و کشف و خلق ایده را تشویق میکند، از سایر راه حلها متمایز و مفید است.