تاثیر انسجام خانوادگی بر میزان گردشگری خانوادگی

نویسندگان

1 گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران

2 گروه جامعه شناسی توسعه، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران

3 گروه جامعه شناسی توسعه، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران

doi
10.22080/jtpd.2025.28443.3960
چکیده

زمینه و هدف: با اینکه گردشگری خانوادگی کارکردهای اقتصادی، فرهنگی و روانی مهمی بر جامعه، خانواده و فرد دارد، اما گزارش‌ها نشان می‌دهد که این نوع گردشگری در ایران کم است و مطالعات در مورد علل پایین ­بودن میزان گردشگری خانوادگی نیز کم است. علاوه بر این، در بررسی‌های انجام­ شده به عامل خانواده خصوصاً انسجام خانواده نیز توجهی نشده است. در این تحقیق تلاش می‌شود تا تأثیر انسجام خانواده بر میزان گردشگری خانوادگی بررسی شود.روش­ شناسی: نمونۀ آماری 382 نفر از دختران دانش­آموز شهر بابل هستند که به شیوۀ انتخاب تصادفی خوشه‌ای انتخاب شدند. مقیاس سنجش نیز پرسش­نامۀ محقق­ساخته است که با 4 پرسش میزان گردشگری خانوادگی و با 12 گویه، انسجام اجتماعی در چهار بعد میزان گردش ساعتی خانواده، میزان مهمانی رفتن، میزان تصمیم‌گیری فرزندان و بدرفتاری والدین به هم را اندازه­ گیری می‌کند. برای بررسی میزان تأثیر نیز از نرم­افزار پی ال اس استفاده شد.یافته ­ها: 10.7 درصد از خانواده‌ها اصلاً خانوادگی به پارک و 9.2 درصد نیز اصلاً خانوادگی به کنار دریا نرفته‌اند، پدران بیشتر از مادران با همسر بدرفتاری دارند. 15.7 درصد از پاسخ­گویان اصلاً به گردشگری خانوادگی 1 یا 2 روزه نرفتند. میزان گردش ساعتی خانوادگی، مهمانی رفتن خانوادگی، تصمیم ­گیری فرزندان، بدرفتاری پدر به مادر به ترتیب 13، 5، 2 و 4 درصد از واریانس میزان گردشگری خانوادگی را تبیین می‌کنند.نتیجه ­گیری و پیشنهادات: حضور بیشتر خانواده‌ها در گردش‌های ساعتی، در پارک‌ها، کنار دریاها، مهمانی رفتن‌ها، افزایش تصمیم­ گیری فرزندان، انسجام خانوادگی را تقویت و به دنبال آن، میزان گردشگری خانوادگی نیز بیشتر شود.نوآوری و اصالت: به­ کارگیری نظریۀ انسجام خانواه و بررسی تأثیر انسجام خانواده در ابعاد: گردش‌های ساعتی خانوادگی، مهمانی‌های خانوادگی، نقش فرزندان در تصمیم ­گیری و بدرفتاری‌های والدین به هم بر گردشگری خانوادگی.