تاثیر انسجام خانوادگی بر میزان گردشگری خانوادگی
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
2 گروه جامعه شناسی توسعه، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
3 گروه جامعه شناسی توسعه، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
doi
10.22080/jtpd.2025.28443.3960چکیده
زمینه و هدف: با اینکه گردشگری خانوادگی کارکردهای اقتصادی، فرهنگی و روانی مهمی بر جامعه، خانواده و فرد دارد، اما گزارشها نشان میدهد که این نوع گردشگری در ایران کم است و مطالعات در مورد علل پایین بودن میزان گردشگری خانوادگی نیز کم است. علاوه بر این، در بررسیهای انجام شده به عامل خانواده خصوصاً انسجام خانواده نیز توجهی نشده است. در این تحقیق تلاش میشود تا تأثیر انسجام خانواده بر میزان گردشگری خانوادگی بررسی شود.روش شناسی: نمونۀ آماری 382 نفر از دختران دانشآموز شهر بابل هستند که به شیوۀ انتخاب تصادفی خوشهای انتخاب شدند. مقیاس سنجش نیز پرسشنامۀ محققساخته است که با 4 پرسش میزان گردشگری خانوادگی و با 12 گویه، انسجام اجتماعی در چهار بعد میزان گردش ساعتی خانواده، میزان مهمانی رفتن، میزان تصمیمگیری فرزندان و بدرفتاری والدین به هم را اندازه گیری میکند. برای بررسی میزان تأثیر نیز از نرمافزار پی ال اس استفاده شد.یافته ها: 10.7 درصد از خانوادهها اصلاً خانوادگی به پارک و 9.2 درصد نیز اصلاً خانوادگی به کنار دریا نرفتهاند، پدران بیشتر از مادران با همسر بدرفتاری دارند. 15.7 درصد از پاسخگویان اصلاً به گردشگری خانوادگی 1 یا 2 روزه نرفتند. میزان گردش ساعتی خانوادگی، مهمانی رفتن خانوادگی، تصمیم گیری فرزندان، بدرفتاری پدر به مادر به ترتیب 13، 5، 2 و 4 درصد از واریانس میزان گردشگری خانوادگی را تبیین میکنند.نتیجه گیری و پیشنهادات: حضور بیشتر خانوادهها در گردشهای ساعتی، در پارکها، کنار دریاها، مهمانی رفتنها، افزایش تصمیم گیری فرزندان، انسجام خانوادگی را تقویت و به دنبال آن، میزان گردشگری خانوادگی نیز بیشتر شود.نوآوری و اصالت: به کارگیری نظریۀ انسجام خانواه و بررسی تأثیر انسجام خانواده در ابعاد: گردشهای ساعتی خانوادگی، مهمانیهای خانوادگی، نقش فرزندان در تصمیم گیری و بدرفتاریهای والدین به هم بر گردشگری خانوادگی.