تحلیل ساختاری ابعاد برنامهریزی شهری درمانگر استرس در شهر تهران
نویسندگان
1 گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
2 گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
3 گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
doi
10.22034/jsc.2023.345489.1631چکیده
شهرها با وجود مزایای بسیاری که دارند استرس شهری را افزایش میدهند. این موضوع در شهر تهران که ششمین شهر پراسترس جهان است اهمیت چندین برابر پیدا میکند. اما با توجه به اهمیت آن تأثیر جنبههای مختلف این شهر بر استرس بهخوبی شناختهشده نیست. به همین منظور این پژوهش با هدف شناسایی و تحلیل ساختاری ابعاد برنامهریزی شهری درمانگر استرس در شهر تهران انجامشده است. روش تحقیق در این پژوهش توصیفی-تحلیلی بوده و بر مبنای هدف از پژوهشهای کاربردی میباشد. در واقع پس از تحلیل محتوا مطالعات پیشین به تحلیل ساختاری ابعاد مذکور بر اساس نظر متخصصان آشنا با موضوع، با استفاده از نرمافزار (MICMAC) پرداختهشده است. یافتههای پژوهش حاکی از آن است که بعد محیطی بهعنوان تأثیرگذارترین و بعد ویژگیهای فردی بهعنوان تأثیرپذیرترین ابعاد شناختهشده است. در واقع ابعاد محیطی، اقتصادی، حملونقل، فرهنگی، کاربری، اجتماعی، سیاسی، کالبدی، فردی و مسکن به ترتیب در برنامهریزی شهری درمانگر استرس در شهر تهران حائز اهمیت هستند. همچنین ابعاد محیطی و اقتصادی مهمترین و کلیدیترین ابعاد برنامهریزی شهری درمانگر استرس در این شهر میباشند. در نتیجه توجه به همه این ابعاد با تأکید بر بعد محیطی و اقتصادی میتواند استرس شهری را در شهر تهران تا حد بسیاری کاهش دهد
