تهیه کاغذ آبگریز با روش خودتجمعی لایهبهلایه از پلیمرهای زیستی و کربناتکلسیمرسوبی اصلاحشده با اسید استئاریک
نویسندگان
1 دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان
2 دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان
3 دانشیار، گروه صنایع چوب و فراوردههای سلولزی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری، ایران
4 گروه علوم و مهندسی کاغذ، دانشکده مهندسی چوب و کاغذ، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان
doi
10.22034/ijwp.2024.2033522.1675چکیده
بیان مساله و اهداف: کاغذ بهعنوان مادهای تجدیدپذیر، زیستتخریبپذیر و قابلبازیابی، مناسبترین گزینه برای بستهبندی سبز محسوب میشود. در مقایسه با پلاستیک، بستهبندیهای کاغذی، بهدلیل ویژگی آبدوستی ذاتی الیاف سلولزی، هنگامیکه در طی ذخیرهسازی و فرآیند انتقال، در تماس با آب قرار میگیرند، مقاومتهای خود را از دست میدهند. در نتیجه، تهیه بستهبندیهای کاغذی مقاوم به آب با مواد زیستتخریبپـذیر و دوستدار محیطزیست بسیار مطلوب است. در این تحقیق، تأثیر استفاده از روش خودتجمعی لایهبهلایه (LBL) با پلیمرهای زیستی و کربناتکلسیمرسوبی اصلاح شده با اسید استئاریک، بر ویژگیهای کاغذ، مورد بررسی قرار گرفته است. مواد و روشها: ماده اولیه مورد استفاده برای تهیه کاغذهای دستساز، خمیرکاغذ کرافت سوزنیبرگان رنگبری شده (LF) با درجه روانی 350 میلیلیتر CSF بوده است. بهمنظور بهبود ویژگیهای مقاومتی، الیاف با کربوکسیمتیلسلولز (CMC) تیمار شدند و سوسپانسیونی از الیاف سلولزی تیمار نشده (70 درصد) و تیمار شده با CMC (30 درصد) (MLF)، برای تهیه کاغذ دستساز با گراماژ g/m2 60 مورد استفاده قرار گرفته است. کربناتکلسیمرسوبی (PCC) با اسیداستئاریک اصلاح شد (MPCC) و با CMC بهعنوان یک عامل کنترلکننده رئولوژی ترکیبشدند، سپس با استفاده از کیتوزان و روش LBL، روی سطح کاغذ دستساز رسوب داده شدند. طیفسنجی مادون قرمز تبدیل فوریه (FTIR) برای تأیید اصلاح PCC با اسید استئاریک مورد استفاده قرار گرفته است. همچنین، بهمنظور ارزیابی بار سطحی سوسپانسیون الیاف MLF، محلول کیتوزان و ترکیب CMC+MPCC، پتانسیل زتا اندازهگیری گردید. برای بررسی تأثیر اصلاح سطح کاغذ بر ویژگیها، ضخامت، گراماژ، شاخص مقامت کشش، زاویه تماس آب، زمان جذب آب و جذب آب (کاب)، مورد ارزیابی قرار گرفته است. نتایج: نتایج طیف FTIR، تیمار سطحی PCC با اسیداستئاریک را بهدلیل وجود گروههای معین (COOH، CH2 و CH3) در طیف MPCC، که مشخصه اسیداستئاریک بوده است، را تأیید کرده است. بررسیها نشان داد که سوسپانسیون MLF، بهدلیل حضور گروههای هیدروکسیل در ساختار سلولزی، دارای بار منفی بوده و پتانسیل زتای آن mV 2/103- اندازهگیری شده است. محلول کیتوزان، بهدلیل وجود گروههای آمین در زنجیره مولکولی، بار سطحی مثبت mV 2/13+ را نشان داد. همچنین، ترکیب CMC+MPCC دارای پتانسیل زتای mV 5/6 - بود که بهدلیل حضور گروههای COO- در سطح ذرات CMC میباشد. اصلاح کاغذ با روش LBL باعث افزایش ضخامت و گراماژ کاغذ گردیده و با افزایش تعداد لایهها، این افزایش، روند صعودی داشته است. شاخص مقاومتکشش کاغذهای اصلاح شده در درصدهای کم اسیداستئاریک در مقایسه با کاغذهای شاهد، بهبود یافته است اما با افزایش درصد اسیداستئاریک مورد استفاده، کاهش یافته است. زمانیکه نمونههای کاغذ اصلاحشده با چندلایه MPCC با درصدهای مختلف اسیداستئاریک تیمار شدند، زاویه تماس آب و زمان جذب آب افزایشیافته و جذب آب (کاب) کاهش یافته است. حداکثر زاویه تماس آب، در کاغذهای تیمار شده با PCC اصلاحشده با ۱۲ درصد اسید استئاریک، °17/136، اندازهگیری شد که حاکی از افزایش قابلتوجه خاصیت آبگریزی این نمونهها است. نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که روش LBL، تأثیر بسزایی در بهبود ویژگیهای ممانعتی و آبگریزی کاغذ دارد. روش LBL یک روش ساده، کمهزینه و سازگار با محیطزیست است که بدون نیاز به مواد شیمیایی مضر، میتواند ویژگیهای کاغذ را بهبود بخشد. بنابراین، این روش میتواند بهعنوان یک راهکار مؤثر برای تهیه کاغذهای آبگریز در صنعت بستهبندی و سایر کاربردهای مرتبط مورد استفاده قرار گیرد.