کاربرد برنامه ریزی خطی در سنجش تحقق پذیری شاخص بودن تالاب شادگان با توجه به معیارهای کنوانسیون رامسر
نویسندگان
1 سازمان محیط زیست تهران
2 پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران
3 پردیس کشاوری و منابع طبیعی
4 دانشگاه صنعتی خاتم الانبیا بهبهان
doi
10.22059/jes.2021.318819.1008143چکیده
تالابها ازجمله اکوسیستمهای با ارزش شناخته میشوند که به سبب عملکردهای متنوع خود، ارزشهای کارکردی قابلبرنامهریزی دارند. کنوانسیون رامسر شامل معیارهایی برای تالابهای بین المللی است که هر تالاب باید به این معیارها عمل کنند تا به عنوان تالابی بین المللی شناخته شوند. با توجه به معیار نخست این کنوانسیون تالابی بینالمللی است که شاخص و کمیاب و منحصر به فرد باشد. از این رو تحقق این معیار در تالاب شادگان با استفاده از برنامه ریزی خطی و نرم افزار لینگو مورد بررسی قرار گرفت. هدف از انجام این پژوهش معرفی شرایط بهینه برای تالاب و محاسبه مساحت کلی و پهنه مربوطه به تفکیک انواع زیستگاه آبی است. مدل تعریف شده در لینگو شامل محاسبه مقدار 81 هزار هکتار به عنوان مساحت کلی بهینه و مقادیر 100،48،11 هزار هکتار به عنوان مساحت بهینه برای سه پهنه شیرین، شور و لب شور است. مساحت سه پهنه در وضعیت موجود از طریق شاخص آبی برابر با 100،27،8 شد. از طریق نسبت گیری بین وضع موجود و بهینه، حداقل مساحت قابل قبول نیز برآورد شد. نتایج این بررسی حاکی از آن بود که معیار نخست کنوانسیون در شرایط فعلی تالاب تأمین می شود.