بررسی اثر خودپنداره مدیران مدارس بر یادگیری سازمانی با میانجیگری اخلاق حرفهای
نویسندگان
1 گروه مدیریت و برنامه ریزی آموزشی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 گروه مدیریت و برنامه ریزی آموزشی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
چکیده
پژوهش حاضر با هدف شناخت اثر خودپنداره مدیران مدارس بر یادگیری سازمانی با میانجیگری اخلاق حرفهای انجام شدهاست. روش پژوهش توصیفی- همبستگی و روش تحلیل آن از نوع مدلیابی معادلات ساختاری بودهاست.جامعه آماری شامل کلیه مدیران مدارس ناحیه 1 شهرری به تعداد 154 نفر بوده که با استفاده از فرمول نمونهگیری کوکران و روش نمونهگیری طبقهای با اختصاص متناسب 111 نفر مورد مطالعه قرار گرفتهاند. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامههای تغییریافته یادگیری سازمانی نیفه و همکاران(1990)، اخلاق حرفهای حسینی(1393) و خودپنداره کارل راجرز(1957) استفاده شدهاست. پایایی این ابزارها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب برابر با 92/0، 90/0 و 86/0 میباشد. نتایج حاصل از آزمون تی تکنمونهای نشان داد که سطح هر سه متغیر پژوهش از سطح میانگین نظری بالاتر است. همچنین نتایج حاصل از مدل-یابی معادلات ساختاری حاکی از آن بود که احترام به عنوان یکی از مولفههای اخلاق حرفهای قابلیت پیشبینی یادگیری سازمانی را داشته است. مدلیابی معادلات ساختاری نیز نشان داد، خودپنداره بر اخلاق حرفهای (30/0=γ) و یادگیری سازمانی (26/0=γ) تأثیر داشته است. اما اخلاق حرفهای بر یادگیری سازمانی تأثیرگذار نبوده است. همچنین، خودپنداره به طور غیرمستقیم و از طریق اخلاق حرفهای بر یادگیری سازمانی تاثیرگذار نبوده است.