تأثیر تمرین هوازی تداومی بر شاخص آپنه-هایپوپنه(AHI) و BMI مردان میانسال مبتلا به سندروم آپنه انسدادی خواب
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران
2 استادیار گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران
3 استادیار گروه مغز و اعصاب، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
4 دانشیار گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران
doi
10.22038/mjms.2021.17556چکیده
مقدمه: آپنه انسدادی خواب را میتوان به عنوان خوابآلودگی بدون توجیه در طول روز همراه با حداقل پنج رویداد انسدادی تنفسی(آپنه یا هایپوآپنه) در طول ساعت خواب تعریف نمود. خوابآلودگی ناشی از آپنه انسدادی خواب می تواند تبعات پزشکی و اجتماعی مضر بر سلامتی ایجاد کند لذا کنترل آن مورد توجه است. با توجه به نقش بی حرکتی، افزایش BMI و کاهش تون پایه عضلات حلق در بروز آپنه انسدادی خواب، در این مطالعه تأثیر تمرین هوازی تداومی بر شاخص آپنه-هایپوپنه(AHI) وBMI بررسی شده است.روش کار: در این پژوهش شبه تجربی تعداد ۲۴ مرد میانسال با معیارهای سن 41 تا 55 سال، 30- 25 = BMI و 10 AHI> در دو گروه مورد مطالعه قرار گرفتند. گروه تمرین هوازی تداومی، هشت هفته تمرین را هفتهای سه جلسه، هر جلسه بهمدت 40 تا 45 دقیقه با شدت 55 تا 60 درصد حداکثر ضربان قلب شروع کردند و با 75 تا 80 درصد حداکثر ضربان قلب در هفته آخر به پایان رساندند.گروه کنترل، برنامه تمرین ورزشی نداشتند. در ابتدا و انتهای پژوهش متغیرهای AHI به وسیله پلیسومنوگرافی و BMI اندازهگیری شد. برای بررسی دادهها از آزمون t مستقل در نرم افزار spss نسخه 26 استفاده شد.نتایج: در ارزیابی اختلاف میانگینها برای AHI مقدار 028/۰ P= بهدست آمد که تفاوت معناداری بین دو گروه وجود داشت (۰۵/۰ > P ). همچنین برای BMI ، 11/0 P= بهدست آمد که تفاوت معناداری بین دو گروه مورد مطالعه دیده نشد. (۰۵/۰ <P)نتیجهگیری: این پژوهش نشان داد با انجام تمرینات هوازی تداومی کاهش معناداری در تعداد آپنه انسدادی خواب در مبتلایان بهوجود آمد ولی در BMI تغییر معناداری مشاهده نشد.