فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

 ادبیات تجربی پیرامون رابطه مخارج نظامی و بیکاری، یافته‌های ناهمگن و متفاوتی را ارائه می‌دهد. گروهی از مطالعات نشان می‌دهند که مخارج نظامی می‌تواند به کاهش بیکاری کمک کند و در مقابل گروهی دیگر به این نتیجه رسیده‌اند که مخارج نظامی، بیکاری را تشدید می‌کند. تحقیقات گروهی نیز نشان می‌دهد که هیچ ارتباطی بین مخارج نظامی و بیکاری وجود ندارد. بر این اساس، لی (2021) با به‌کارگیری یک مدل نظری شامل اثر سمت عرضه، اثر سمت تقاضا و اثر امنیتی ناشی از مخارج نظامی در قالب یک مدل درون‌زای تصادفی نشان می‌دهد که رابطه بین بار نظامی و بیکاری (اشتغال) غیرخطی است و به شکل U(U معکوس) است. در این راستا هدف اصلی مقاله حاضر، آزمون تجربی این فرضیه در 171 کشور جهان طی سال‌های 2020-2001 می‌باشد. به این منظور با استفاده از ادبیات نظری و به‌کارگیری روش پانل آستانه‌ای، تأثیر بار نظامی بر نرخ بیکاری مدل‌سازی شده است. نتایج نشان می‌دهد که تأثیر بار نظامی بر بیکاری، غیرخطی و به‌صورت رابطه U شکل می‌باشد. مقدار حد آستانه مخارج نظامی نیز حدود 61/1 درصد از GDP برآورد شده است. به‌عبارتی، تا قبل از حد آستانه، بار نظامی تأثیری منفی و معنی‌دار بر نرخ بیکاری داشته است؛ اما پس از عبور از این حد آستانه، بار نظامی تأثیری مثبت و معنی‌دار بر نرخ بیکاری دارد که تأییدکننده فرضیه لی (2021) می‌باشد.