بررسی تزئینات به مثابه پیرامتن در قرآنِ انشارات کلوب کتاب با طراحی حسین زندهرودی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری تاریخ تطبیقی و تحلیلی هنر اسلامی دانشگاه آزاد تهران مرکز
2 واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 دانشیار گروه نمایش دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی
doi
10.22077/nia.2024.6522.1761چکیده
پیرامتنها راه ورود به متن هستند، عناصر پیرامونی یک متن که هم به لحاظ فیزیکی و هم غیر فیزیکی پیرامون متن اصلی قرار دارند، پیرامتنها به منزلهی آستانهی ورودی یک متن هستند که اولین ارتباط میان مخاطب و متن به واسطهی آنها رخ میدهد و هر متن به واسطه پیرامتن با جهان خارج از خود ارتباط مییابد. مفهوم پیرامتن را نخستین بار ژرار ژنت در بررسی آثار ادبی به کار برد اما کم کم به طور گستردهتری کاربرد پیدا کرد. قرآن به عنوان یک متن مقدس و معجزهی پیامبر اسلام مهمترین کتاب مسلمانان برای نگارش بودهاست و به همین مناسبت خوشنویسی و کتاب آرایی نیز نزد آنان رونق فراوانی مییابد. قرآن کتابی برای خواندن است، خواندن عملی فیزیکی است که بر متن تاثیر میگذارد در جهان معاصر کتابها علاوه بر خواندن برای دیدن هم طراحی میشوند. کتاب قرآن نیز با وجود ترجمه وسعت خوانش گستردهتری مییابد و نیز بیشتر دیده میشود. در قرآنی که حسین زندهرودی هنرمند نقاش معاصر ایرانی تزئیناتش را بر عهده داشته، آرایه هاو تزئینهای قرآن به دلیل این وسعت ارتباطی نقشهای جدید مییابند. هدف از انجام این پژوهش که با روش تحلیلی و توصیفی و به صورت موردی در یک کتاب خاص صورت میگیرد این است که که میتوان با نظریه پیرامتنیت ژرار ژنت آرایههای قرآنی را در ارتباط جدیدشان به صورت معاصرانه بررسی کرد.