اثر تمرین تداومی و تناوبی شدید بر بیان ژن‌های Bcl-2،Bax و پروتئین P-53 بافت بطن چپ موش صحرائی نرمبتلا به دیابت نوع2

نویسندگان

1 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، تهران، ایران

2 استاد گروه فیزیولوژی ورزشی،دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

3 دانشیار فیزیولوژی ورزشی ،دانشکده تربیت بدنی وعلوم ورزشی،واحد تهران مرکزی ،دانشگاه آزاد اسلامی ،تهران ،ایران

doi
10.22038/mjms.2021.17582
چکیده

مقدمه: هدف از این مطالعه مقایسه اثر 8 هفته تمرین تداومی و تناوبی شدید بر بیان ژن­های Bcl-2،Bax  و سنتز پروتئین P-53 در بافت بطن چپ موش صحرائی نرمبتلا به دیابت نوع2 بود.روش کار: 24 سر موش نر دیابتی به سه گروه 8 تایی؛  تمرین تدوامی(CT)، تناوبی شدید(HIIT) و کنترل(C) تقسیم شدند. القاء دیابت به صورت پلت با رژیم غذایی پر چرب به مدت 24 هفته انجام شد. برای سنجش گلوکز پلاسما از روش گلوکز اکسیداز، اندازه گیری مقادیر انسولین از روش الایزا و شاخص مقاومت به انسولین از روش HOMA-IR استفاده شد. همچنین جهت تعیین بیان ژن­های Bax،Bcl-2  و سنتز پروتئین P-53 از روش PCRReal time- استفاده شد.نتایج: بیان ژن Bcl-2  در گروه HIIT نسبت به گروه تمرین  CT(002/0P=) و کنترل (000/0P=) و در گروه CT نسبت به گروه کنترل (033/0P=) افزایش معناداری نشان داد. ژن Bax نیز در هر دو گروه تمرین  HIIT(000/0P= ) و CT (009/0P=) نسبت به گروه کنترل کاهش معناداری نشان داد. سنتز پروتئین p-53 در گروه HIIT نسبت به گروه تمرین CT (012/0P=) و کنترل (000/0P=) کاهش معناداری را نشان داد.نتیجه گیری: بر اساس یافته­های به دست آمده 8 هفته تمرین تناوبی شدید با تاثیر بالاتر بر افزایش بیان ژن Bcl-2 و کاهش سنتز پروتئین P-53 احتمالا می­تواند آپوپتوز را در بطن چپ موش­های مبتلا به دیابت بهبود بخشد که  فیبروز و اختلال  عملکردی را در بافت قلب کاهش داده و احتمالا می­تواند عامل موثری در کاهش کاردیومیوپاتی ناشی از دیابت باشد.

کلیدواژه‌ها