بررسی فرسایش بادی در دشت سیستان و تأثیر آن بر خصوصیات مهندسی خاکها
نویسندگان
1 گروه زمینشناسی مهندسی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 دانشکده علوم زمین، دانشگاه صنعتی شاهرود، شاهرود، ایران
3 مرکز تحقیقات بیابان ایران، دانشگاه تهران، ایران
4 گروه زمینشناسی مهندسی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
doi
چکیده
در منطقه سیستان بهدلیل شرایط خاص آب و هوایی(اقلیم خشک)و نیز وزش بادهای شدید (از جمله بادهای یکصدوبیست روزه)، فرسایش بادی یکی از عوامل مهم ایجاد تغییر شکل در زمین است که باعث تغییر خصوصیات مهندسی خاک نیز میگردد. جهت بررسی نقش فرسایش بادی در تغییر خصوصیات خاکهای منطقه، از چهار محدودهی مختلف شامل، نقاط فاقد پوشش در دریاچه هامون، نقاط واجد پوشش در دریاچه هامون، زمینهای بایر و زمینهای کشاورزی بدون کشت در دو سال 1385 و 1387 نمونهگیری بهعمل آمده است. همچنین آزمونهای برجا برای تعیین دانسیته در محل و مقدار مقاومت زهکشی نشدهی خاک و آزمونهای آزمایشگاهی برای تعیین دانهبندی، حدود اتربرگ و حداکثر دانسیته خشک انجام گرفته است. نتایج نشان میدهد که حد روانی و مقدار چسبندگی خاک، در زمینهای رسی بدون پوشش گیاهی و زمینهای کشاورزی، باگذشت زمان کاهش مییابد و خاکهای رسی به سمت سیلتی شدن پیش میروند. با کاهش چسبندگی، خاکها بیشتر از پیش مستعد فرسایشپذیری میشوند. دانسیته برجای خاکها در نقاطی که لایههای سست سطحی فرسایش مییابند افزایش مییابد و حداکثر به 2 گرم بر سانتیمتر مکعب میرسد.