سازوکارهای ایجاد همگرایی در فرآیند رسیدگی به ورشکستگی در گروه شرکت ها
نویسندگان
1 دانشیار، دانشکدگان فارابی، دانشگاه تهران
2 دانشیار، دانشکدگان فارابی، دانشگاه تهران (نویسنده مسئول)
3 دانشجوی دکتری حقوق خصوصی، دانشکدگان فارابی دانشگاه تهران
doi
10.48308/eclr.2024.234836.1051چکیده
هر چند توسل به داوری، شیوهای مرسوم و مطلوب در حل اختلافات تجاری بینالمللی است، اختلافات مربوط به ورشکستگی، بهدلیل ارتباط با نظم عمومی اقتصادی و تجاری، همچنان در صلاحیت نهادهای قضایی و اجرایی و دولتی هستند؛ از این رو، توسل به یک نهاد واحد برای رسیدگی را منتفی میسازد و عملاً رسیدگی به این دعاوی، در چارچوب نهادهای متعدد و مستقل صورت میپذیرد. این مسئله در رابطه با ورشکستگی در گروههای شرکتی پیچیدگیهای بیشتری دارد. تسهیل اختلافات در این باره، به ایجاد هماهنگی و همکاری میان نهادهای نقش آفرین در این حوزه، شامل دادگاهها، مدیران تصفیه و دیگر بازیگران نیاز دارد. بهدلیل عدم موفقیت در ایجاد نهادهای یکپارچه، آنسیترال، قانون نمونهای را برای ایجاد هماهنگی در رسیدگی به ورشکستگی در گروه شرکتها تدوین کرده است. در نتیجه با توجه به ضرورت فهم و دستیابی به دستاوردهای این قانون، در تحقیق حاضر به روش توصیفی و تحلیلی، از یکسو به بررسی ابعاد و بسترسازی برای ایجاد ارتباط و هماهنگی میان نهادها و پیشبرد رسیدگیهای هماهنگ و مؤثر، در عین استقلال نهادهای رسیدگیکننده ذیل قانون نمونه آنسیترال پرداخته شده و از سوی دیگر بررسی تمهیدات پیشبینی شده در مراحل مختلف رسیدگی مورد بررسی و ارزیابی قرار گرفته است.