ارزیابی میزان سهم عوامل فردی و فضایی در شیوه سفر درونشهری مطالعه موردی: شهر رشت
نویسندگان
1 گروه شهرسازی، دانشکده معماری و هنر، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
2 گروه شهرسازی، دانشکده معماری و هنر، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
doi
10.22034/jsc.2023.309752.1554چکیده
شیوههای مختلف سفر به دلیل در پی داشتن هزینههای جابجایی و دسترسی، اساس فعالیتهای اقتصادی و اجتماعی هر شهر بوده و جریان سفر انسانها در شهر برای دسترسی به فعالیتها و خدمات، آن را به یک اندامی زنده تبدیل میکند. هدف پژوهش حاضر، بررسی روابط درونی اثرگذار بر عوامل فردی و فضایی بر شیوه سفر درونشهری شهر رشت است. روش پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر جمعآوری دادههای توصیفی- پیمایشی به شمار میرود. هدف پژوهش حاضر، بررسی روابط درونی اثرگذار بر عوامل فردی و فضایی بر شیوه سفر درونشهری شهر رشت است. جامعه آماری این پژوهش را 21 نفر از خبرگان برنامهریزی شهری و حملونقل شهری تشکیل میدهند. ابزار جمعآوری دادهها در قالب پرسشنامه با 31 عامل که از جدول پیشینه پژوهش مستندسازی و مطرحشده است. گویههای مورد سؤال پژوهش کدگذاری شده و در مرحله بعد از طریق تکنیک دیمتل روابط درونی عوامل مؤثر شناساییشده، تعیین و درنهایت با تشکیل ماتریس تصمیمگیری گروهی شناخت بهتری در مورد عوامل مؤثر درونی ایجاد میشود. همچنین نتایج بهدستآمده از تکنیک دیمتل نشان داد که میزان دسترسی با توجه به هزینههای سفر (695/1)، فاصله میان ایستگاهها (549/1)، میزان دسترسی با توجه به فاصله از مرکز شهر (628/0)، میزان دسترسی با توجه به ترافیک (254/0)، میزان تمایل در استفاده از حملونقل عمومی (166/0)، فاصله بین منزل و مراکز خدماتی-تجاری مهم شهری (123/0) بهطورقطع تأثیرگذارترین شاخصهای در ارزیابی شیوههای سفر درونشهری شهر رشت بودهاند.