بازآفرینی بافتهای فرسوده حاشیه رودخانه شهری مطالعه موردی: بافت فرسوده حاشیه رودخانه آبشوران شهر کرمانشاه
نویسندگان
1 گروه معماری، دانشگاه هنر اسلامی تبریز، تبریز، ایران
2 گروه عمران، دانشگاه هنر اسلامی تبریز، تبریز، ایران
3 گروه شهرسازی اسلامی، دانشگاه هنر اسلامی تبریز، تبریز، ایران
4 گروه معماری (طراحی شهری)، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22034/jsc.2021.261173.1376چکیده
عدم توجه به ملاحظات و نگرشهای محیطی در برنامهریزی شهری و سادهسازی الگوهای طبیعی در بستر شهری ازجمله رودخانهها، سبب تغییر فرایندهای شکلدهنده آنها و آسیب جدی به سامانههای طبیعیشان میشود. برخی فضاهای حاشیه رودخانههای درونشهری فضاهایی هستند که معمولاً بافت فرسوده و قدیم شهرها در کنار آنها شکلگرفته است. اینگونه فضاها دارای ظرفیتهایی هستند که میتوانند به یک منظر شهری زیبا و هویتمند تبدیل گردند. شهر کرمانشاه ازجمله شهرهایی است که از این عناصر طبیعی بهره برده، اما مورد بیتوجهی واقعشدهاند، ازجمله این رودخانهها، رودخانه آبشوران است که بیتوجهی به آن باعث معضلات متعدد شده است. این پژوهش به دنبال پاسخگویی به این سؤال است که برای بازآفرینی بافتهای فرسوده شهری حاشیه رودخانههای شهری باید چه مواردی را مدنظر قرارداد. روش تحقیق، توصیفی – تحلیلی بوده و روش گردآوری اطلاعات، روشهای میدانی و مطالعه اسنادی (کتابخانهای) میباشد. برای تجزیهوتحلیل اطلاعات نیز از روش تحلیل عاملی در محیط نرمافزار SPSS استفادهشده است. در این پژوهش شاخصهای اصلی برای ابعاد عملکردی، هویتی- معنایی، اجتماعی – فرهنگی و ... احصا گردید که این مؤلفهها در قالب 4 عامل معنادار بارگذاری شدهاند. نتایج نشان میدهد، رتبهبندی محلات محدوده مطالعاتی، طبق امتیازات عاملی بهدستآمده برای هرکدام از آنها، به ترتیب عبارتاند از باغ نی، فیضآباد، توپخانه و چال درویشان. یافته اصلی پژوهش این است که هیچکدام از محلات محدوده مطالعاتی در وضعیت مطلوبی ازنظر مؤلفههای بازآفرینی قرار ندارند و میبایستی برای آنها برنامهریزی یکپارچه و جامعی صورت گیرد.
