مطالعه و تحلیل تزیینات معماری مسکونی اواخر قاجار و پهلوی شهر مهاباد
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد دانشگاه هنر اصفهان
2 دانش آموخته کارشناسی ارشد باستان شناسی دانشگاه تهران و امریه اداره میراث فرهنگی مهاباد
3 عضو هیات علمی گروه باستان شناسی دانشگاه تهران
doi
10.22077/nia.2020.2965.1265چکیده
از اواخر عصر صفویه تا اوایل دورۀ پهلوی شهر مهاباد رشد و توسعۀ بسیاری یافت و به مرکز بخشی از کُردستان ایران بنام مُکریان تبدیل گشت. در حال حاضر بیشترین آثار تاریخی باقیمانده از دورۀ قاجاریه و پهلوی مهاباد را بناهای مسکونی اشخاص متنفذ شهر تشکیل میدهد. در بسیاری از این ابنیه که متعلق به طبقات مرفه شهر بودهاند، تزیینات بسیار متنوعی به کار رفته، از این روی هدف اصلی مقاله حاضر پرداختن به ویژگیها و انواع تزیینات به کار رفته در بناهای مسکونی ادوار مزبور در این شهر است. در نیل به این هدف پاسخ به پرسشهایی در خصوص سبکهای هنری و الگوهای مؤثر بر فرمیابی این تزیینات ضرورت مییابد. از آنجائیکه تاکنون در ارتباط با تزیینات و سبک معماری بناهای مهاباد هیچگونه پژوهش منسجمی صورت نگرفته است، لذا مطالعه آنها میتواند درک وسیعتری از تلاش هنرمندان این منطقه در ایجاد سکونتگاههای مطبوع به دست دهد. در نتیجۀ پژوهش حاضر مشخص گردید که بیشترین عناصر تزیینی بر نمای بناهای اشخاص مرفه نقش بسته و به دلیل شرایط جغرافیایی منطقه بسیاری از تزیینات این ابنیه با مصالح آجر و سنگ به اجرا درآمده است. اگرچه طرحهای تزیینی مورد استفاده به آنچه در شهرهایی مانند سنندج به اجرا درآمده شباهت دارد، لیکن در اجرای آنها از هنرمندان بومی منطقه مُکری استفاده شده است.