تهیه پلی ال زیستی از پسماند لیگنوسلولزی به روش مایع سازی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری فرآورده های چندسازه چوبی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 دانشیار گروه علوم و صنایع چوب و کاغذ، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
3 استاد گروه پلی یورتان و مواد پیشرفته، پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران، تهران، ایران
doi
چکیده
فوم سخت پلییورتان بهدلیل دارا بودن ویژگیهای مطلوبی مانند هدایت حرارتی کم و فرآیند تولید آسان، امروزه بهطور گستردهای استفاده میشود. در حال حاضر صنعت پلییورتان بهعلت دو ماده اولیه عمده یعنی پلیالها و ایزوسیاناتها که از مشتقات نفتی میباشند، بهطور زیادی به منابع پتروشیمیایی وابسته است. نگرانی کاهش منابع فسیلی و آلودگی موجب علاقه زیادی به توسعه پلیالهای زیستی از منابع تجدید شونده شده است. مواد لیگنوسلولزی با داشتن ترکیباتی غنی از گروههای هیدروکسیل برای تولید پلیالهای زیستی مناسب میباشند. در فرآیندهای پالایش زیستی با استفاده از حلالهای معینی تا حد زیادی درشت مولکول-های ماده لیگنوسلولزی شکسته شده و به مایعی ویسکوز تبدیل میگردد. مصرف زیاد این حلالها، افزایش هزینه تولید پلیالها را بهدنبال داشته است. این امر سبب تحقیق بر روی حلالهای تجدیدپذیر و ارزانقیمت مانند گلیسرول خام شده است. در این پژوهش از گلیسرول خام به عنوان حلال زیستی برای مایع سازی خاک اره و تولید پلی ال استفاده گردید. اثر عوامل فرآیندی زمان و دمای واکنش بر ویژگیهای پلیالهای حاصل بررسی شد. با افزایش دمای مایع سازی، عدد اسیدی و هیدروکسیل کاهش و بازده تولید و ویسکوزیته پلی ال-ها افزایش یافت. با بررسی دماها و زمانهای مختلف، پلی ال حاصل از مایع سازی در دمای 0C 180 به مدت 360 دقیقه، با بازدهی 51 درصد و عدد اسیدی و هیدوکسیل به ترتیب 7/9 و mgKOH/g 325 و ویسکوزیته Pa.s 16 به عنوان پلی ال بهینه تعیین گردید.