جایگاه حفاظت از میراث فرهنگی در نظام جمهوری اسلامی ایران
نویسندگان
1 گروه مدیریت جهانگردی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
2 گروه سیاست گذاری و توسعه گردشگری، دانشکده گردشگری، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 گروه سیاست گذاری و توسعه گردشگری، دانشکده گردشگری، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22034/scs.2025.479243.1607چکیده
میراث فرهنگی یکی از بنیانهای مهم انتقال ارزشها و تجربیات تاریخی است که داشتههای فراوانی را برای هر کشور در دل خود دارد. ازاینمنظر جوامع گوناگون سعی دارند تا از این میراث حفاظت نمایند. در این حفاظت، نظامهای سیاسی نقش مهمی ایفا میکنند زیرا جدا از اینکه میراث فرهنگی به ذات ماهیتی سیاسی دارد، هر نظام سیاسی، قدرت فراوانی را جهت تحقق این موضوع در اختیار دارد و حفاظت از میراث فرهنگی ملی و محلی، میتواند برای آن منافع زیادی را درپی داشته باشد. دراینجهت، هدف این تحقیق، بررسی نگاه و یا رویکرد نظام جمهوری اسلامی ایران، به عنوان یک نظام سیاسی، به حفاظت از میراث فرهنگی کشور است و اینکه آیا جمهوری اسلامی ایران، از حفاظت از میراث فرهنگی کشور، به دنبال کسب منافع سیاسی-ایدئولوژیک است یا خیر. بهمنظور کشف این موضوع، در یک تحقیق کیفی، در قالب یک نمونهگیری غیراحتمالی هدفمند و با استفاده از مصاحبههای نیمه ساختاریافته، نظرات کارشناسی مدیران و متخصصان ارشد حوزه میراث فرهنگی کشور، مورد مطالعهوبررسی قرار گرفت. نتایج تحقیق نشان از این دارد که نظام جمهوری اسلامی ایران، از حفاظت میراث فرهنگی کشور، به دنبال منافع سیاسی- ایدئولوژیک نیست و حفاظت از میراث فرهنگی را بهعنوان ابزاری برای مشروعیت بخشی به خود درنظر ندارد، به حفاظت از میراث فرهنگی دوره خاصی از کشور مبادرت نمیورزد و کلیت این میراث مورد توجه حاکمیت است. همچنین این حفاظت را ابزاری برای برجسته نمودن ملیگرایی مطلوب خود قرار نداده است. در ادامه راهکارهای تقویت حفاظت از میراث فرهنگی کشور مورد بحث و بررسی قرار گرفته است.