مطالعۀ تطبیقی انگارۀ الهیات تمدنی در رویکرد و اسناد راهبردی کلان در ایران معاصر
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی دانشکده معارف اسلامی و فرهنگ و ارتباطات، دانشگاه امام صادق علیهالسلام، تهران، ایران.
doi
10.22034/scs.2025.513091.1676چکیده
تغییر نظم و بنیان دینی جامعه ایران در پی انقلاب اسلامی بهتدریج سبب شکلگیری الهیات تمدنی برای نیل به تمدن نوین اسلامی شد. پیش از انقلاب، الهیات تمدنی که مدون و صورتبندیشده نبود، بهصورت ملیگرایی افراطی، باستانگرایی، وارداتی، سکولار و غربمحور فهم میشد. این مقاله مترصد واکاوی انگاره الهیات تمدنی است که در رویکرد و اسناد برنامههای راهبردی پیش و پس از انقلاب اسلامی خود را نشان میدهد. برایناساس، رویکرد نظری مقاله مستخرج از مبانی بومی و اسلامی است. نویسنده با استفاده از روش پژوهش اسنادی و سندپژوهی و با استفاده از روش نمونهگیری تمامشماری و سپس هدفمند، به تحلیل 37 سند راهبردی پرداخته است و گزارههای معطوف به الهیات تمدنی در آنها را تحلیل کرده است. درمجموع، یافتهها حول دو محور ارائه شدهاند: 1- بررسی تجربی در لایه توصیفی شامل تحلیل گزارههای اسناد برنامههای راهبردی (چرخش از الهیات انفعالی سکولار به الهیات متعالیِ سازنده)؛ 2- بررسی نظری ـ معرفتی در لایه تحلیلی. در پایان، نتیجهگیری بر اساس ظرفیت رویکرد تمدنباورانه پس از انقلاب اسلامی (بررسی ادوار دولتها) انجام شده است.