خوانش پسااستعماری سفرنامه «آدمها و آیینها در ایران» مادام کارلاسرنا (مورد مطالعه: شهر رشت)
نویسندگان
1 گروه علوم اجتماعی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
2 گروه علوم اجتماعی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
doi
10.22034/scs.2023.380412.1395چکیده
پژوهش حاضر بهدنبال واکاوی ماهیت سفرنامهنوسی بهمثابه نوعی دانش مربوط به شرق است. مسأله این است که آیا این دانش سفرنامهنویسی از عینیت برخوردار است یا حامل پیشداوریهای نظاممند گفتمان شرقشناسی است؟ کشف دوگانگیها و تحلیل سلسلهمراتب حاکم بر آنها مسأله اصلی پژوهش حاضر است. با توجه به کیفی بودن نوع پژوهش، از ادبیات پسااستعماری نه به مثابه چارچوب نظری بلکه برای تفسیر نظری خوانش متن استفاده میگردد. روش تحقیق واسازی است که بر اساس طبقهبندی هشتگانه دیوید بوژه انجام میگردد. جامعهآماری کتاب سفرنامه آدمها و آیینها در ایران مادام کارلاسرنا است و نمونه پژوهش فصل ۵۳ کتاب (روایت از شهر رشت) میباشد که بهشیوه هدفمند انتخاب شده است. نتایج پژوهش حاکی از وجود تقابلهای دوگانه شرق و غرب در نمونه مورد بررسی و سلسلهمراتب حاکم بر آنها بر اساس قاعده کلی فرادستی غرب و فرودستی شرق است. با این همه، صدای معترض زنان و استثنائات موجود در متن موجود امکان نفی پیرنگ مسلط هجوآمیز را فراهم میسازد.