تحلیل نابرابریهای فضایی توزیع خدمات درمانی از منظر عدالت فضایی مطالعه موردی: محلات شهر اصفهان
نویسندگان
1 گروه جغرافیا، دانشگاه یزد، یزد، ایران
2 گروه جغرافیا، دانشگاه یزد، یزد، ایران
doi
10.22034/jsc.2022.297890.1520چکیده
با توجه به رشد بیماریها، سیر صعودی آلودگیها و ناهنجاریهای مرتبط با شهرنشینی، خدمات درمانی ازجمله مهمترین خدماتی است که باید متناسب با نیاز و جمعیت شهرها موردتوجه مدیران و برنامهریزان شهری واقع شود. بر این اساس این پژوهش به سنجش نابرابری فضایی در توزیع خدمات درمانی در محلات شهر اصفهان میپردازد. هدف پژوهش، کاربردی و ازنظر ماهیت و روش توصیفی- تحلیلی است. از روش کتابخانهای برای گردآوری دادهها و اطلاعات لازم بهره گرفته شد. توابع تحلیل نزدیکترین همسایگی، شاخص موران محلی، موران جهانی و تحلیل لکههای داغ برای تجزیهوتحلیل چگونگی الگوی توزیع فضایی خدمات درمانی، روش عضویت فازی برای بررسی مطلوبیت شعاع عملکردی این خدمات و شاخص دومتغیره موران در محیط نرمافزاری Geo Da، جهت تحلیل خودهمبستگی فضایی متغیر جمعیت در ارتباط با پراکنش و مساحت خدمات درمانی در سطح محلات شهر اصفهان به کار گرفته شدند. یافتههای پژوهش نشان میدهند الگوی پراکنش خدمات درمانی بهصورت خوشهای است. همچنین کمبود شدید خدمات درمانی در محلات پیرامون شهر را نشان میدهد. ارزیابی تأثیرگذاری الگوی توزیع فضایی این خدمات بر میزان مطلوبیت شعاع عملکردی بیانگر مطلوبیت شعاع عملکردی مناطق مرکزی و نامطلوبی مناطق پیرامون شهری میباشد. سنجش ارتباط بین توزیع خدمات درمانی و میزان جمعیت محلات نیز ارتباط بسیار ضعیف این دو متغیر را تأیید میکند و عدم توجه به عامل جمعیت و نیاز شهروندان در راستای توزیع خدمات درمانی را نشان میدهد. درنتیجه نابرابری فضایی شدیدی در توزیع خدمات درمانی در سطح مناطق و محلات شهر اصفهان برقرار است
