سنجش عدالت توزیعی پارکهای شهری بر اساس میزان خدماتدهی به شهروندان مطالعه موردی: منطقه ۱ تهران
نویسندگان
1 گروه معماری، واحد بینالمللی کیش، دانشگاه آزاد اسلامی، جزیره کیش، ایران
2 گروه معماری، واحد بینالمللی کیش، دانشگاه آزاد اسلامی، جزیره کیش، ایران
3 گروه معماری، واحد بینالمللی کیش، دانشگاه آزاد اسلامی، جزیره کیش، ایران
doi
10.22034/jsc.2022.303457.1541چکیده
با رشد و توسعه شهرنشینی ارتباط ساکنین شهرها با طبیعت کمتر گردیده است. ازاینروی پارکهای عمومی در شهرها اهمیتی فراوانی پیداکردهاند. پژوهش حاضر با استفاده از مدلسازی، توابع تحلیل GIS و همچنین روش وزن دهی زوج معیاری به دنبال تعیین شاخص عدالت فضایی پارکهای منطقه ۱ تهران خواهد بود. در این پژوهش با تبیین ۴ شاخص اصلی عدالت توزیع فضایی پارکها شامل: سهم جمعیت پارک از حوزه نفوذ، میزان کارایی پارکها، کششپذیری جمعیت بلوکهای حوزه نفوذ و همچنین بهرهگیری از روش تحقیق مدلسازی اطلاعاتی، در مییابد که توزیع فضایی پارکها بر اساس تقسیمبندی سلسلهمراتبی در منطقه ۱ تهران بهطور تصادفی است و ۳ حالت دارد: ۱- توزیع مکانی پارکـهای محلهای و همسایگی بافاصله کم از یکدیگر ۲- توزیع مکانی پارکهای منطقهای و ناحیهای در یک محله بهتنهایی ۳- ترکیبی از توزیعمکانی پارکهای منطقهای و ناحیهای در نزدیکی پارکهای همسایگی و محلهای. در تحلیلهای انجامشده حالت اول و سوم شاخص عدالت توزیع فضایی پارکها مقدار عددی بیشتری را نشان میدهند. این در حالی است که حالت سوم به دلیل تمرکز یک پارک منطقهای یا ناحیهای در یک محله، شاخص موردنظر مقدار عددی کمتری را نشان میدهد. بر همین اساس برای بررسی میزان نابرابری توزیعی در سطح محلات، اینگونه دریافت شد که توزیع یک پارک در سطح منطقهای و ناحیهای بهتنهایی موجب نابرابری در سطح محلهها ازجمله محله گلاب دره، نیاوران شده است. همچنین با استفاده از ضریب جینی درمیابیم که محلاتی همچون گلاب دره، نیاوران، هزار سنگ، دزاشیب، حکمت و... دارای بیشترین میزان نابرابری توزیع فضایی پارکها در سطح خود هستند.
