معنویت به عنوان هفتمین مسیر مقابله: ارزیابی انتقادی از مدل BasicPh در چارچوب‌های تاب‌آوری روانشناختی

نویسندگان
doi
چکیده

در سال‌های اخیر، مدل BasicPh که توسط پروفسور مولی لهاد توسعه یافته، به عنوان یکی از چارچوب‌های موثر در تحلیل روان‌شناسی بحران و تاب‌آوری در شرایط سخت در جهان به‌وفور به‌کار رفته است. این مدل، شش مسیر مقابله با استرس را معرفی می‌کند: باور، هیجان، تعاملات اجتماعی، تخیل، شناخت، و فعالیت بدنی(1). با وجود کاربرد گسترده این مدل، به‌نظر می‌رسد مؤلفه‌ی معنویت که یکی از مهم‌ترین منابع مقابله‌ای در فرهنگ‌های معنویت‌محوراست مغفول مانده است. در دل بحران‌های اجتماعی و انسانی ، معنویت برای بسیاری از افراد سرچشمه‌ی آرامش و ابزاری برای معنا بخشیدن به رنج‌هاست. پژوهش‌های متعددی نشان داده‌اند که معنویت نقش مهمی در افزایش تاب‌آوری ایفا می‌کند؛ برای نمونه، مطالعات انجام‌شده در حوزه‌ی سلامت روان نشان داده‌اند که باورهای معنوی و دینی می‌توانند به افراد در بازتعریف رنج، ایجاد امید و یافتن معنا در شرایط دشوار کمک کنند. همچنین، تحقیقات بین‌فرهنگی نشان داده‌اند که معنویت نه‌تنها منبع آرامش فردی است، بلکه در سطح جمعی نیز به انسجام اجتماعی و تقویت حمایت‌های بین‌فردی منجر می‌شود. بنابراین، افزودن مسیر معنویت به مدل BasicPh می‌تواند چارچوبی جامع‌تر برای درک و ارتقای تاب‌آوری در جوامع مختلف فراهم آورد.

کلیدواژه‌ها