اثربخشی طرحواره درمانی مبتنی بر ذهنیت بر بهزیستی روانشناختی و بروز رفتارهای خودجرحی غیر خودکشی در نوجوانان
نویسندگان
1 دانشگاه علوم پزشکی تهران
2 انستیتو پاستور ایران
doi
چکیده
مقدمه و هدف: بروز رفتارهای خودجرحی غیر خودکشی در نوجوانان، یکی از معضلات روانی-رفتاری این گروه حساس سنی است. لذا اهمیت انجام مداخلاتی باهدف بهبود بهزیستی روانشناختی و کاهش گرایش به رفتارهای خودجرحی غیر خودکشی ضروری است. بنابراین هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی طرحواره درمانی مبتنی بر ذهنیت بر بهزیستی روانشناختی و بروز رفتارهای خودجرحی غیر خودکشی در نوجوانان بود. روش: پژوهش حاضر نیمهآزمایشی با پیشآزمون-پسآزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر، کلیه نوجوانان دختر مدرسه حامی مشهد در اردیبهشت سال 1403 بودند که به روش نمونهگیری در دسترس و بر اساس ملاکهای ورود، 36 نفر انتخاب و در دو گروه آزمایش (18=n) و کنترل (18=n) جایدهی شدند. گروه آزمایش تحت طرحواره درمانی مبتنی بر ذهنیت یانگ و همکاران (2003) در 10جلسه 90دقیقهای قرار گرفتند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه بهزیستی روانشناختی ریف (2002) و رفتارها و کارکردهای خود آسیبرسان سانسون و ویدرمن (1988) بودند. دادهها بهوسیله آزمون تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر در نرمافزار SPSS-26 تحلیل شدند. یافتهها: یافتهها نشان داد طرحواره درمانی مبتنی بر ذهنیت بر بهزیستی روانشناختی و بروز رفتارهای خودجرحی غیر خودکشی در نوجوانان اثربخش بود (01/0>P). درواقع میانگین نمرات بهزیستی روانشناختی در پسآزمون نسبت به پیشآزمون افزایش و نمرات بروز رفتارهای خودجرحی غیر خودکشی، کاهش داشته است. این اثربخشی و تفاوت میانگین، در دوره پیگیری 1 ماهه نیز تداوم داشت (01/0>P). نتیجهگیری: طبق نتایج پژوهش، بهکارگیری طرحواره درمانی مبتنی بر ذهنیت بهمنظور کاهش بروز رفتارهای خودجرحی غیر خودکشی و بهبود بهزیستی روانشناختی در نوجوانان، ضروری است.