زیبایی شناسی کارکرد نور در تذهیب های قرآنی (با تاکید بر مبانی حکمت نوریه سهروردی)
نویسندگان
1 کارشناس ارشد فلسفه اسلامی، دانشگاه تربیت مدرس
2 دانشجوی دکترای هنر اسلامی، دانشگاه هنر اسلامی تبریز و عضو هیأت علمی دانشکده هنر دانشگاه بیرجند
doi
10.22077/nia.2014.552چکیده
قرآن، معتبرترین منبع اندیشة اسلامی با تزیینات خاص خود دربردارندة عناصر کلیدی هنر اسلامی چون نور، فرم و رنگ است؛ سهروردی بنیانگذار حکمت نوریه با تاویل آیاتی از قرآن که در آنها به نور اشاره شده، نور را نماد اصیلی چون نماد عالم خیال میداند که اصل نقوش، رنگها و صور تجریدی هنر اسلامی در آنجاست؛ هنر اسلامی، خصوصاَ تذهیب، هویدای حضور باطنی نماد نور است؛ لذا تبیین نور از دیدگاه «شهاب الدین سهروردی» خصوصاً به عنوان مؤسس وجودشناسی عالم نورانی خیال در انطباق با آموزههای قرآن و هنر اسلامی میتواند سرآغاز جدیدی باشد به مسائل حِکَمی و لوازمی که در ذهن و زبان و ناخودآگاه هنرمندان مسلمان مؤثر است. از طرفی تذهیب قرآنی به سبب تجریدی بودن با تاکید بر چنین مفاهیمی نیاز به رمز گشایی دارد. مسئله اصلی نوشتار حاضر این است که پس از بازخوانی رمز نور نزد سهروردی تأثیر این نوع نگاه به عالَم، در هنر اسلامی و به ویژه در تذهیبهای قرآنی دوره صفویه نشان داده شود تا آنچه از نور در نقوش و رنگهای بکار رفته در آن از جمله رنگ طلایی حضور بارز دارد، با رویکرد زیباییشناسی و نمادشناسی به روش تطبیقی تحلیل شود تا نتیجه حاصل گردد که چگونه نور در فضای تزیینی حواشی قرآن و شکل نقوش آن چون شمسه و رنگهای تذهیب خصوصا رنگ طلایی جلوهگر ساحت نورانی و زیبایی اعلی شده است. منابع به صورت کتابخانهای گردآوری شده و تصاویر از طریق عکسبرداری نمونههایی از قرآنهای دوره صفویه موزه ملی قرآن کریم تهران و موزه هنرهای تزیینی اصفهان حاصل آمده است.