روششناسی ارزیابی و بازطراحی شبکه پایش سطح آبزیرزمینی، بخش دوم: ارزیابی شبکه پایش توسط روش احتمال پذیرش (مطالعه موردی: آبخوان شیروان، خراسان شمالی)
نویسندگان
1 کارشناس دفتر مطالعات پایه منابع آب، شرکت آب منطقهای خراسان شمالی، بجنورد، ایران
2 عضو هیات علمی گروه هیدروانفورماتیک، مرکز پژوهشی آب و محیط زیست شرق (EWERI)، مشهد، ایران
3 استادیار گروه علوم و مهندسی آب، مرکز آموزش عالی کاشمر، کاشمر، ایران
4 استادیار گروه علوم و مهندسی آب، مرکز آموزش عالی کاشمر، کاشمر، ایران
5 مدیر دفتر مطالعات پایه منابع آب، شرکت آب منطقهای خراسان شمالی، بجنورد، ایران
doi
10.22067/jwsd.v9i3.2203.1131چکیده
شبکههای پایش آبزیرزمینی دادههای مهمی را ارائه میدهند که برای درک دینامیک سامانههای هیدروژئولوژیکی ضروری هستند. ازآنجاکه هزینه نصب و نگهداری شبکههای پایش آبزیرزمینی بسیار زیاد است، طراحی بهینه و ارزیابی اثربخشی شبکه پایش ضرورت مییابد. این مقاله کاربرد یک روش جدید زمینآماری را مبتنی بر مفهوم «احتمال پذیرش»، با هدف بهینهسازی شبکه چاههای مشاهدهای موجود در آبخوان آبرفتی شیروان، واقع در استان خراسان شمالی، ارائه مینماید. بهاینمنظور با انتخاب واریوگرام مناسب و با استفاده از کریجینگ معمولی، احتمال پذیرش در آبخوان محاسبه شد. سپس بر اساس الگوی مکانی سطح آبزیرزمینی، احتمال پذیرش برای بخشهای مختلف آبخوان محاسبه و مقادیر «دقت پذیرش» در سطوح احتمالی مختلف تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد با شبکه چاههای مشاهدهای موجود، 19/2 درصد از سطح آبخوان دقت پذیرش بسیار بالایی دارد. از سوی دیگر، با اصلاح شبکه چاههای مشاهدهای موجود و اضافه شدن نقاط پیشنهادی، 46/7 درصد از سطح آبخوان دقت پذیرش بسیار بالایی خواهد داشت. بنابراین، به نظر میرسد ایجاد چاههای مشاهدهای جدید در نقاط پیشنهادی و یا جابهجایی چاههای کم اهمیت به این نقاط، باعث افزایش دقت پذیرش و بهبود کارایی شبکه چاههای مشاهدهای موجود میشود.
