سلامت معنوی و پریشانی روانشناختی در اپیدمی کووید- 19: نقش واسطهای تابآوری و تعدیلکننده فعالیت بدنی
نویسندگان
doi
چکیده
هدف: معنویت میتواند تسکیندهنده مفیدی در لحظات بحرانی زندگی بشر باشد. لذا پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط بین سلامت معنوی و پریشانی روانشناختی در شرایط بحرانی اپیدمی کووید-19 با توجه به نقش واسطهای تابآوری و تعدیلکننده فعالیت بدنی انجام شد. مواد و روشها: روش پژوهش حاضر توصیفی-مقطعی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل زنان و مردان بزرگسال 64-18 سال در سطح کشور بود که 1100 نفر با توجه به حجم نمونه در مدلیابی معادلههای ساختاری انتخاب شدند. ابزارهای اندازهگیری پرسشنامه سلامت معنوی پولوتزین و الیسون (1982)، پرسشنامه پریشانی روانشناختی کسلر (2002)، پرسش-نامه تابآوری کانر و دیویدسون (2003) و پرسشنامه فعالیت بدنی بینالمللی (1998) بود. پس از حذف 126 نفر بر اساس معیارهای خروج از مطالعه، دادهها با استفاده از ضریب همبستگی اسپیرمن و مدلیابی معادلههای ساختاری با نرمافزارهای SPSS25 و PLS3 تحلیل شد. یافتهها: نتایج پژوهش حاضر نشان داد ارتباط معکوسی بین سلامت معنوی و پریشانی روانشناختی وجود دارد (05/0 ≥P). نتایج مدلیابی معادلههای ساختاری حاکی از برازش خوب مدل بود (05/0 ≥P). همچنین نقش واسطهای تابآوری و تعدیلکننده فعالیت بدنی در ارتباط بین سلامت معنوی و پریشانی روانشناختی تأیید شد. نتیجهگیری: سلامت معنوی بهصورت مستقیم و غیرمستقیم با کاهش مشکلات مرتبط با سلامت روان مانند پریشانی روان-شناختی در ارتباط است و فعالیت بدنی تا حدودی این ارتباط را تعدیل میکند. لذا توصیه میشود جهت تدوین برنامههایی برای کاهش و کنترل پریشانی روانشناختی در شرایط بحرانی این متغیرها در کانون توجه قرار گیرند.