اصلاح الگوی کاشت فضای سبز مبتنی بر اصول منظرپردازی کمآب با هدف کاهش مصرف آب در کلان شهرها
نویسندگان
1 دانشیار، گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران
2 دانشآموخته کارشناسارشد معماری منظر، گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران
3 استادیار، گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران
doi
10.22067/jwsd.v9i2.2112.1104چکیده
پدیده کمآبی بهعنوان یکی از بزرگترین مشکلات زندگی بشر ازچندین دهه گذشته است. بنابراین برنامهریزی و مدیریت مصرف آب برای به حداقل رساندن مسئله خشکسالی، امری ضروری است. طراحی فضاهای سبز شهری بدون توجه به مسائل، ضوابط، معیارها و الگوهای مناسب جهت همخوانی با اقلیم هر منطقه میسر نیست. یکی از اولین دیدگاههایی که با رسمیت دادن اصول و مبانی به وجود آمد، منظرپردازی کمآب است. منظرپردازی کمآب به عنوان رویکردی قدیمی با نامی نوین، در دهههای اخیر جهت بازیابی مولفههای محیطی مناظر شهری در مواجهه با کاهش مصرف آب و خشکسالی مورد توجه متخصصین به ویژه معماران منظر قرار گرفتهاست. در این راستا این پژوهش در پی دستیابی به راهکارها و راهبردهای منظرپردازی کمآب و میزان موثر بودن آن بر کاهش مصرف آب با استفاده از روش تحلیلی-توصیفی و با مرور فشرده ادبیات نظری شاخصهای منظرپردازی کمآب بودهاست. در این پژوهش با بررسی سه پروژه موفق جهانی و استخراج راهکارها و اقدامات مورد استفاده، چندین اقدام پاسخگو در راستای کاهش مصرف آب ارائه شدهاست. آنچه از نتایج پروژه به دست آمده، ایناست که منظرپردازی کمآب میتواند به عنوان یک راهکار مناسب برای جایگزینی مناظر پرمصرف آب باشد.