روشهای حذف میکروپلاستیکها از محیطهای آبی
نویسندگان
1 دانشجوی دکترا ، گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران
2 دانشآموخته کارشناسیارشد،پژوهشکده آبزیپروری آبهای داخلی، موسسه تحقیقات علوم شیلاتی کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، بندرانزلی، ایران
3 دانشیار گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران
4 دانشیار گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران
doi
10.22067/jwsd.v9i2.2110.1091چکیده
مطالعه حاضر با هدف بررسی روشهای حذف میکروپلاستیکها از محیطهای آبی در قالب یک تحقیق مروری به نگارش درآمد. بر اساس اطلاعات بهدست آمده، روشهای فیزیکی رایج برای حذف میکروپلاستیکها از پسابهای شهری و صنعتی شامل اولترافیلتراسیون، اسمز معکوس و بیوراکتور غشایی میباشند. در بین روشهای شیمیایی استفاده از منعقدکنندهها و لختهسازها در تصفیه پسابهای میکروپلاستیک بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. علاوهبر این، از جمله روشهای بیولوژیکی مطرح در حذف میکروپلاستیکها نیز میتوان به حذف آنها با استفاده از جلبکهای سبز و باکتریها اشاره نمود. نتایج نشان داد در بین روشهای مذکور، کاربرد روشهای فیزیکی و بیولوژیکی بهدلیل آسانی و همچنین صرفه اقتصادی نسبت به سایر روشها برتری دارد. بسیاری از پژوهشگران استفاده از مجموعه روشهای فیزیکی و بیولوژیکی را بهترین گزینه برای حذف پسماندهای میکروپلاستیک از محیطهای آبی میدانند. باتوجهبه اهمیت و کاربرد روشهای فیزیکی در حذف میکروپلاستیکها از محیطهای آبی، انجام مراحل پیشتصفیه و سپس استفاده از تکنیکهای جداسازی غشایی و بیوراکتور غشایی همراه با سایر فرآیندهای تصفیه مانند اسمز معکوس میتواند کارایی روشهای تصفیه را تا حد قابل توجهی افزایش دهد. شایان ذکر است در روش فیزیکی که اغلب فیلتراسیون غشایی میباشد، عوامل مختلفی در میزان حذف میکروپلاستیکها دخالت دارند که از جمله مهمترین آنها میتوان به پارامترهای غشا (مواد غشا، اندازه منافذ، ضخامت غشا، ویژگیهای سطح غشا) و ویژگیهای پساب (شکل، اندازه، ترکیب شیمیایی و غلظت آن) اشاره کرد.
