مقابله با آزار و خشونت علیه زنان باردار در پرتو سیاست جنایی ایران و آمریکا
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حقوق تجارت و سرمایهگذاری بینالمللی، دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
doi
10.22096/law.2024.2029475.2218چکیده
اگرچه خشونت نسبتبه زنان در هر شرایطی امکان تحقق دارد، ولی از آنجا که زنان در دورۀ بارداری آسیبپذیری بالایی دارند، بیشتر در معرض ابتلا به خشونت قرار میگیرند. در راستای مقابله با چنین آزارهای، فعالان سیاست جنایی ایران سیاست پیشگیرانۀ ناقصی را اتخاذ نمودهاند. در این رابطه، مهمترین نارساییهای موجود عبارتاند از کمبود قوانین حمایتی متناسب، حمایت کیفری ناقص از سلامت و امنیت زنان باردار، فقدان برنامههای آموزشی منسجم برای مقابله با خشونت خانگی، فقدان مکانیسم گزارشدهی اجباریِ آزار زنان باردار توأم با ضمانت اجراهای متناسب و کمبود خانههای امن. در سوی دیگر، سیاستگذاران پیشگیری در ایالات متحدۀ آمریکا، با وضع قوانین حمایتی در سطوح فدرال و ایالات، رویکرد افتراقی و منسجمی را در مواجهه با آزار زنان باردار برگزیدهاند. پرسشی که پیش میآید آن است که ابعاد سیاست پیشگیرانۀ مؤثر در عرصۀ مقابله با آزار و خشونت علیه زنان باردار چیست؟ در پاسخ، بهعنوان فرضیه میتوان گفت انشا و اجرای مقررات حمایتی در سطوح سهگانۀ پیشگیری، همراه با تقویت بازدارندگی مجازاتها، ابعاد راهبرد مناسب در حوزۀ مقابله با آزار و خشونت علیه زنان باردار هستند. با این مراتب، طی جستار حاضر هدف آن است که با اتکا به روش مطالعۀ توصیفی و تحلیلی، به ارزیابی و مقایسۀ راهبرد مقابله با آزارِ زنان باردار در ایران و ایالات متحدۀ آمریکا پرداخته شود.