چالشهای حکمروایی و مدیریت یکپارچه منابع آب شهرها "مطالعة شهرهای استان بوشهر"
نویسندگان
1 دانشیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه شهید چمران اهواز. اهواز. ایران
2 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز. ایران
doi
10.22067/jwsd.v9i1.2110.1089چکیده
پیامدهای منفی و فزاینده تغییر اقلیم در سالهای اخیر مانند خشکسالیهای متمادی در همافزایی با افزایش جمعیت شهرها و رشد شهرنشینی سبب شده است تا اکثر کشورهای جهان ازجمله ایران با کمبود منابع آب قابلدسترس مواجه شوند؛ اما در پاسخ به این کمبودها، مدیران و تصمیمگیران سطوح مختلف بدون توجه به منافع گروداران و شرکت دادن آنها در تصمیمگیریهای مرتبط، بر راهحلهای عرضه محور تأکید دارند و از پرداختن به مدیریت یکپارچه منابع آب خودداری نمودهاند. این پژوهش با هدف شناخت و ارزیابی چالشهای حکمروایی و مدیریت یکپارچه منابع آب شهرها به روش توصیفی–تحلیلی انجام شده است. بهاینمنظور پس از تعیین و استخراج شاخصهای مورد نظر با استفاده از نظرات خبرگان دانشگاهی و مدیران و تصمیمگیران مرتبط با موضوع، از روشهای وزندهی آنتروپی شانون برای وزندهی به این چالشها و از روش ترکیبی رتبهبندی TOPSIS برای تعیین و نمایش وضعیت شهرهای استان بوشهر نسبت به هم استفاده شده است. بر اساس نتایج؛ چالشهای "تفرق سازمانهای تصمیمگیر در مدیریت منابع آب" و "تأکید بر سیاستهای عرضه محور آب" به ترتیب با وزنهای089/0 و086/0 بهعنوان مهمترین چالش شناخته شدند. نتایج بررسی شاخص های منتخب حکمروایی منابع آب و آنالیز مدل کمی پژوهش نشان داده است که شهرهای بوشهر، گناوه و دیلم در سطح "حکمروایی کاملاً مطلوب"، شهر برازجان در سطح "حکمروایی مطلوب"، شهرهای اهرم، خورموج و عسلویه در سطح "حکمروایی متوسط"، شهرهای کنگان و جم در "سطح حکمروایی نامطلوب" و شهردیَر در سطح حکمروایی کاملاً نامطلوب" قرار دارند.