مطالعۀ تطبیقی پایان سرپرستی و فرزندخواندگی درحقوق فرانسه، انگلیس و ایران
نویسندگان
1 استادیار، دپارتمان حقوق، دانشگاه مفید، قم، ایران.
2 دانش آموخته دکترای تخصصی حقوق خصوصی، دپارتمان حقوق، دانشگاه مفید، قم، ایران.
doi
10.22096/law.2022.559558.2073چکیده
بهرغم وجود مقررات گسترده در زمینۀ فرزندخواندگی و سرپرستی در اکثر نظامهای حقوقی معاصر، در پارهای از موضوعات مرتبط با این نهاد یا مقررهای وجود ندارد و یا بسیار ناقص است و با توجه به گسترش این رابطه، پاسخگوی نیازهای امروز جامعه نیست. ازجمله موضوعاتی که کمتر مورد توجه قرار گرفته، مقررات مربوط بهپایانرابطۀ فرزندخواندگی و سرپرستی است. در کشورهای فرانسه، انگلیس و ایران، کموبیش قوانین متفاوتی در اینباره وجود دارد، اما اینکه کدامیک از قوانین مزبور در راستای حفظ منافع عالی کودک است و نواقص آنها چیست، پرسشی است که در این نوشتار، بهدنبال پاسخ شایستۀ آنیم. از نظر نگارندگان، حفظ منافع عالی کودک، مهمترین دلیل و مبنا برای مشروع و عقلایی بودنِ پایان رابطۀ فرزندخواندگی و سرپرستی نامطلوب است. در هر سه کشور، اجمالاً امکان لغو سرپرستی وجود دارد، اما در چگونگی و اسباب آن اختلاف است. با بررسی اسباب پایان دادن بهفرزندخواندگی و سرپرستی در هریک از نظامهای حقوقی فرانسه، انگلستان و ایران، درنهایت روشن میشود که قوانین حقوق ایران، دربارۀ اسبابی که ممکن است دادگاه بهواسطۀ آن، حکم پایان سرپرستی را صادر نماید، جامعتر از قوانین انگلستان و فرانسه است.
