کاربرد قاعده توقف رسیدگی در دادرسی‌های موازی بین‌المللی

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق خصوصی، دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.

doi
10.22096/law.2023.559371.2071
چکیده

امروزه با رشد تجارت و روابط فرامرزی اشخاص حقوق خصوصی، در بسیاری از روابط حقوقی، عنصر خارجی وجود دارد. گسترش مبادلات و ارتباطات اشخاص در عرصۀ تجارت جهانی، با وجود مزایای انکارناپذیری که دارد، در مواردی که منجر به اختلاف می‌شود می‌تواند چالش‌برانگیز باشد، زیرا هریک از طرفین اختلاف، به‌دنبال طرح دعوا در دادگاهی است که منافعش بهتر تضمین شود. این موضوع باعث به وجود آمدن دعاوی موازی می‌شود که تأثیرات نامطلوبی در عرصۀ شناسایی و اجرای احکام خارجی بر جای خواهد گذاشت. قاعدۀ توقف رسیدگی یکی از معمول‌ترین روش‌های مقابله با دعاوی موازی بین‌المللی است. کشورهای مختلف با توجه به درجۀ اهمیتی که به تعاون قضایی بین‌المللی می‌دهند، از رویکردهای متفاوتی درمورد قابلیت اعمال این قاعده در عرصۀ بین‌المللی پیروی کرده‌اند. نکتۀ مهم درمورد قابلیت اعمال قاعدۀ توقف رسیدگی در رسیدگی‌های موازی بین‌المللی این است که استفادۀ دولت‌ها از توقف رسیدگی در دعاوی موازی، تا حد زیادی بستگی به اصل اعتماد متقابل بین دولت‌ها دارد. موضوعی که به‌روشنی از سابقۀ تاریخی کنوانسیون بروکسل و اصلاحات لاحق این کنوانسیون برداشت می‌شود.