ارزیابی دلیل و ضابطههای اثبات در داوریهای تجاری بین المللی
نویسندگان
1 استادیارگروه حقوق، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران.
2 استادیار دانشکده حقوق، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 دانشجوی دکتری حقوق خصوصی،گروه حقوق، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران.
doi
10.22096/law.2023.531944.1894چکیده
مقررات ملی و قواعد مدون درحوزه داوریهای تجاری بینالمللی بدون ورود به موضوع ضابطه اثبات برای تعیین ارزش اثباتی دلایل و اثبات وقایع؛ اصل را بر آزادی دیوانها قرار دادهاند. رویه دیوانهای داوری سابقاً منبعث از زمینههای فکری اعضای آن و نظامهای حقوقی متبوع آنان بوده است. به جهت نقش عمده حقوقدانان دو نظام حقوق نوشته و عرفی در ایجاد رویههای داوری و تحت تاثیر دیدگاه این دو نظام حقوقی در دادرسیهای ملی، دو ضابطه مختلف در زمینه اثبات مورد اعمال قرارمیگرفت. اما در جریان یکنواختسازی رویههای داوری، دیوانهای داوری سعی در اعمال یک ضابطه واحد در زمینه اثبات و ارزیابی دلایل نمودند. برخلاف ارزیابی دلیل که دارای سه جنبه روانی،منطقی و حقوقی است ضابطه اثبات جزء موضوعات معرفتشناسی قضایی و صرفاً دارای جنبه روانی و منطقی است و فاقد عنصر حقوقی است. دستیابی به یک آستانه اقناع معین برای اثبات، امری دشوار اما رسیدن به یک اعتقاد قضایی قطعاً دارای معیار و متغیرهای مشخصی است. در این پژوهش ضمن بررسی ضابطههای اثبات متداول در داوریهای تجاری بینالمللی و تحلیل جنبه معرفتی ارزیابی دلیل؛ ضابطه معقولی برای ارزیابی دلایل مشخص و نحوه اعمال و اجرای آن در ارزیابی دلایل مورد واکاوی قرار گرفته است.