بررسی تأثیر کیفیتهای فضایی در انزوای اجتماعی دانشجویان مقیم خوابگاهها (مورد پژوهی: خوابگاه دانشجویان پسر دانشگاه صنعتی شاهرود)
نویسندگان
1 استادیار، شهرسازی، دانشکده مهندسی معماری و شهرسازی ، دانشگاه صنعتی شاهرود، شاهرود، ایران.
2 استادیار، طراحی شهری، دانشکده مهندسی معماری و شهرسازی ، دانشگاه صنعتی شاهرود، شاهرود، ایران.
3 دانشجوی کارشناسی ارشد، معماری، دانشکده مهندسی معماری و شهرسازی ، دانشگاه صنعتی شاهرود، شاهرود، ایران.
doi
10.22061/jsaud.2023.9511.2117چکیده
مقدمه: بحران ها و معضلات اجتماعی مانند انزوای اجتماعی به دلیل تأثیرات نامطلوب آنها بر سایر ابعاد زندگی انسان ها از اهمیت بالایی برخوردارند. انزوای اجتماعی، مبین ارتباط نامطلوب یک فرد با جامعه و نشان دهنده عدم تعاملات اجتماعی موفق با انسان های دیگر است. با توجه به اهمیت نقش ادراک محیط در وضعیت اجتماعی مکان، هدف پژوهش حاضر، تعیین تأثیر کیفیت های ادراک شده محیط بر انزوای اجتماعی ساکنان است که به منظور ارتقاء حیات اجتماعی در خوابگاه های دانشجویی با تأکید بر خوابگاه دانشجویان دانشگاه صنعتی شاهرود انجام یافته است.روش تحقیق: نوع تحقیق، توصیفی و پیمایشی با نمونه گیری خوشهای، حجم نمونه 241 نفر و روش تحقیق، مدل سازی معادلات ساختاری است.نتایج و بحث: بر اساس یافته های پژوهش، کیفیت محیط کالبدی- فعالیتی (شامل ایمنی، امنیت و سرزندگی) بر انزوای اجتماعی (شامل یأس اجتماعی، عجز، تنهایی اجتماعی و کاهش تحمل اجتماعی) به صورت معنادار تأثیرگذار بود. لکن کیفیت محیط کالبدی- معناشناختی (شامل زیبایی، هویت و غنای حسی) تأثیر معناداری بر احساس انزوای اجتماعی نداشت. همچنین متغیرهای سن، حوزه تحصیلی و مقطع تحصیلی تأثیر کیفیت های محیطی بر انزوای اجتماعی را به صورت معناداری تعدیل نکردند.نتیجه گیری: تأمین ایمنی، ایجاد آسایش اقلیمی، تأمین خلوت، توسعه فضاهای فراغتی و انواع محل های نشستن، میتواند بسترساز کاهش انزوای اجتماعی در خوابگاه های دانشجویی باشد.
