بررسی عوامل اجتماعی-اقتصادی اثرگذار بر سیستم ناپایدار کشت پر تراکم زعفران (مطالعه موردی: شهرستان گناباد)
نویسندگان
1 دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد گروه اقتصاد کشاورزی دانشکده اقتصاد و توسعهی دانشگاه تهران
2 استادیار گروه اقتصاد کشاورزی دانشکده اقتصاد و توسعه دانشگاه تهران
3 دانشجوی مقطع دکتری تخصصی گروه اقتصاد کشاورزی دانشکده اقتصاد و توسعهی دانشگاه تهران
doi
10.22048/jsat.2018.100615.1261چکیده
شهرستان گناباد در استان خراسان رضوی یکی از مناطق عمده کشت زعفران در کشور به شمار میرود که متأسفانه عملکرد مزارع زعفران این شهرستان طی سالیان اخیر کاهش چشمگیری داشته است. بررسیهای میدانی و نظرات مهندسین کشاورزی حاکی از آن است که کشت متراکم زعفران میتواند به عنوان یکی از دلایل کاهش عملکرد مطرح باشد. زیرا کشت متراکم این محصول اگرچه که باعث شروع زودتر دوره بهرهبرداری میشود، اما به دلیل ایجاد رقابت بین بنهها، بر عملکرد گیاه در سالهای بعد اثر منفی دارد و طول دوره بهره برداری را کاهش میدهد. ضمن اینکه امکان کشت مجدد زعفران در آن مزرعه تا مدتی طولانی وجود نخواهد داشت. از این رو پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر تراکم کشت بر عملکرد مزارع زعفران و تعیین عوامل اجتماعی- اقتصادی اثرگذار بر سیستم ناپایدار کشت پرتراکم زعفران صورت پذیرفت. به منظور تحلیل دادهها از مدل هکمن دو مرحلهای که شامل یک الگوی پروبیت و یک الگوی رگرسیون خطی میباشد، در یک دوره 6 ساله طی سالهای 1390 تا 1395 استفاده گردید. در نهایت متغیرهای سن، آگاهی کشاورزان نسبت به عوامل کاهش عملکرد، و شرکت در کلاسهای آموزشی و ترویجی به عنوان عواملی شناخته شدند که تأثیر منفی و معنیداری بر تراکم کشت داشته و از این جهت میتوانند موجب جلوگیری از کشت پرتراکم این محصول شوند. متغیرهای درآمد و سطح تحصیلات اثر مثبت و معنیداری بر تراکم کشت دارند و اثر متغیر بیمه محصولات کشاورزی در هیچکدام از دو مدل معنیدار نیست. لذا آگاهی بخشی به کشاورزان از طریق کلاسهای آموزشی و ترویجی و همچنین استفاده از تجارب کشاورزان مسن و باتجربه به منظور جلوگیری از کشت پرتراکم این محصول توصیه میشود.