ملاحظات طراحی معماری در کاهش آلودگیهای صوتی محیطهای درمانی
نویسندگان
1 دانشیار دانشکدة معماری و شهرسازی دانشگاه علم و صنعت ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد معماری، گرایش طراحی بناهای درمانی، دانشگاه علم و صنعت ایران
3 استادیار دانشکدة معماری و شهرسازی دانشگاه علم و صنعت ایران
4 دانشجوی کارشناسی ارشد معماری، گرایش طراحی بناهای درمانی، دانشگاه علم و صنعت ایران
doi
10.22059/jes.2013.29869چکیده
امروزه معماری مراکز درمانی از عملکردگرایی صرف، به ایجاد محیط شفابخش تغییر کرده است. از مهمترین ارکان ایجاد چنین محیطی، حذف آلودگیهای صوتی است. هدف از این مطالعه ارائه مجموعهای ساختار یافته از راهکارهای کاربردی و مبتنی بر شواهد علمی جهتِ طراحی محیطهای غیرآلودة صوتی (سازگار با مهندسی صوتی) در بیمارستانهاست؛ که به برای معماران، طراحان داخلی و سایر تخصصهای مربوط به ایجاد محیطهای درمانی کاربرد داشته باشد. این مطالعه به روش توصیفی-تحلیلی بهانجام رسیده. برای جمعآوری دادهها از جستوجوی نظاممند در پایگاههای معتبر اینترنتی استفاده شد. پس از غربالگری مدارک جمعآوری شده،30 مورد گزینش و پس از تحلیل، تفسیر و تعمیم مطالب، یافتههای مطالعه در شش دستهبندی کلی، ساختاردهی و گزارش شد. در یافتههای این مطالعه، پنج دسته راهکار (1-برنامهریزی فضایی 2-انتخاب مصالح مناسب ساختمانی 3-کنترل آلودگی صوتی مربوط به خارج از ساختمان 4-کنترل آلودگی صوتی مربوط به داخل ساختمان 5-تأمین شاخصهای محرمانگیِ گفتوگوها) برای دستیابی به محیطهای صوتی ایدهآل در مراکز درمانی، تبیین شده است؛ همچنین نیازهای آکوستیکی خاص، برای بخش مراقبت ویژة نوزادان و فوریتهای پزشکی مورد بررسی قرار گرفته است. کاربست الزامات ارائه شده در این مطالعه، در مراحل ابتدایی ایدهپردازی، برنامهریزی و طراحی بنا، نتایج مطلوبی در راستای حذف آلودگی صوتی و ارتقای کیفیت محیطهای درمانی را درپی خواهد داشت.