اثرسنجی اصول طراحی شهری بر تغییر اقلیم در برش‌های عرضی (مورد پژوهی: شهر مشهد)

نویسندگان

1 استادیار طراحی شهری دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران.

2 استادیار، شهرسازی، گروه معماری، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه آزاد اسلامی بجنورد، بجنورد، ایران.

3 استادیار، شهرسازی، گروه شهرسازی، دانشکده هنر دانشگاه بجنورد، بجنورد، ایران.

doi
10.22061/jsaud.2021.8202.1932
چکیده

نظام انسان‌ساخت شامل ساختمان‌ها، ترابری و صنعت، سهم قابل‌ملاحظه‌ای در پدیده تغییر اقلیم در جهان دارد. بستر اصلی ساخت‌وسازهای بشر، شهرهاست. اصول شهرسازی نامناسب به‌ویژه در کشورهای کمتر توسعه‌یافته، در دهه‌های اخیر، پدیده گرم­شدن کره زمین و تغییر اقلیم را چند برابر کرده است. لذا هدف نوشتار حاضر، بررسی میزان تأثیرگذاری اصول و شاخص‌های طراحی شهرها بر پدیده تغییر اقلیم است. این پژوهش یک مطالعه کیفی است که در بخش عملی انجام ‌شده. بر حسب هدف، پژوهش از نوع بنیادی دسته‌بندی می‌شود. در این راستا از رویکرد اثبات‌گرایی کمک گرفته و پایه اثبات‌گرایی نیز روش استدلال منطقی است. در روش استدلال منطقی از مدل ANP و منطق فازی استفاده می‌شود. نتایج پژوهش بیانگر آن است که ساختمان‌ها با امتیاز 5729/0 بیشترین امتیاز را در برش عرضی 6 (هسته مرکزی شهر) به خود اختصاص داده. فضاهای تبادل و ترابری با امتیاز 1713/0 در برش عرضی سوم (بافت میانی) بالاترین امتیاز را کسب کرده است. فضاهای باز طبیعی، باز عمومی و خیابان‌ها با امتیاز 8146/0 در برش عرضی اول (حومه و نواحی بکر) بیشترین امتیاز را در تأثیرگذاری بر پدیده تغییر اقلیم دارد.