ارزیابی کاربست دانش بیومیمیکری در آموزش طراحی معماری با روش قیاس از طبیعت
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری معماری، واحد دامغان، دانشگاه آزاد اسلامی، دامغان، ایران.
2 استادیار معماری، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل، ایران.
3 استادیار معماری، واحد مهدی شهر، دانشگاه آزاد اسلامی ، مهدی شهر، ایران
4 استادیار معماری، واحد دامغان، دانشگاه آزاد اسلامی، دامغان، ایران.
doi
10.22061/jsaud.2021.7748.1859چکیده
بیومیمیکری (شامل «بیو» بهمعنای «زندگی» و «میمِسیس» به معنای «تقلید») حوزه جدیدی است که به مطالعه بهترین ایدههای طبیعت و تقلید از این طرحها و فرآیندها به حل مشکلات انسان میپردازد. رویکردی که نسبت به فرآیندهای طراحی داریم این است که طراحان به طبیعت نگاه میکنند (به خصوص به ارگانیسمها یا اکوسیستمها) تا یک نیاز خاص انسانی را حل کنند. همچنین طبیعت در تمام علوم بالاخص معماری، به عنوان راهنما و الگو استفاده میشود. بیومیمیکری (تقلید از طبیعت) علمی است که فرآیند الگوبرداری از طبیعت در مساله گشایی طراحی در حوزههای فرم، فناوری، مصالح و تکنولوژی ارزیابی شده است؛ و میتواند به عنوان تقلید از سیستم حیات در طبیعت بیان شده و به ارائه راهکارهای نوین در طراحی معماری و ساختمان بپردازد. هدف پژوهش تبیین مفهوم «بیومیمیکری و طراحی» و ماهیت آن رابطه با «آموزش طراحی معماری» است. ماهیت این تحقیق کیفی و روش آن در مرتبه نظری، روش توصیفی- تحلیلی و در مرتبه تحلیلی روش طوفان فکری و در مرتبه طراحی دانشجویان قیاسی و روش مشارکتی در مرحله آموزش بوده است. جامعه آماری دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی و حجم نمونه جامعه 100 نفری بوده که در بازه زمانی 6 ماه در برنامه آموزشی در دو گروهآزمایش و گروه کنترل شرکت داشتهاند که برای رضایت از دوره، انگیزهسازی و پیشرفت در خلاقیت با آزمون اسمیرنوف وکوواریانس و آزمون تی استودنت ارزیابی شده اند. در پایان دوره زمانی آموزش که طی آن بیومیمیکری برای ایدهپردازی طراحی بهکار گرفته شد، یک مطالعه از رابطه بین بیومیمیکری و طراحی انجام گردید که نتایج آن دوره فشرده و رویه آموزشی بیان شده است.
