عوامل مؤثر در گرایش و مشارکت ساکنین بافت‌های فرسوده دراجرای توسعه میان‌افزا (موردپژوهی: منطقه 12 شهر تهران، محله سنگلج)

نویسندگان

1 استاد‌یارگروه معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران‌ شرق، تهران، ایران.

2 دانشیارگروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی

3 دانشجوی دکتری تخصصی، گروه معماری و شهرسازی، واحد امارات، دانشگاه آزاد اسلامی، دبی، امارات. متحده عربی.

doi
10.22061/jsaud.2021.7904.1885
چکیده

یکی ‌از ‌اصلی‌ترین‌ حوزه‌های مورد توجه ‌‌توسعة میان‌افزا در شهرها، گرایش و مشارکت ساکنین بافت‌های فرسوده دراجرای توسعه میان-افزاست. توسعه میان‌افزا برخلاف سایر سیاست‌های توسعه شهری، در بستر شهر موجود و با حضور ساکنان و شهروندان و واحدهای همسایگی صورت می‌پذیرد. پژوهش حاضر با هدف بررسی عوامل مؤثر بر گرایش و مشارکت ساکنین بافت‌های فرسوده دراجرای توسعه میان‌افزا به روش توصیفی-تحلیلی، ازنوع همبستگی انجام شده است. حوزه پژوهش محله سنگلج واقع در منطقه 12 شهر تهران و جامعه‌آماری آن؛ ساکنین محله سنگلج بوده است. حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران (378 نفر) برآورد شد که به شیوه نمونه‌گیری تصادفی و در دسترس انتخاب شده‌اند. ابزارگردآوری اطلاعات، پرسشنامه محقق ساخته بوده است. داده‌های گردآوری شده با روش‌های آمار استنباطی؛ رگرسیون (Regression) مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که، احساس‌تعلق به سکونت در محله با ضریب تأثیر(916/0)، مهمترین عاملی است که ارتباط مستقیم با مشارکت ساکنان دارد. در واقع هرچه ساکنین وابستگی بیشتری به محله خود داشته باشند، تمایل بیشتری به تجمیع و ارتقا کیفیت فضا دارند. وضعیت خدمات و امکانات رفاهی محله با ضریب تأثیر (370/0) و وضعیت زیرساخت‌های محله با ضریب تأثیر(241/0)، نیز به شکل معنی‌داری بر مشارکت ساکنان دراجرای توسعه میان‌افزا نقش داشته‌اند.