امکان سنجی ارتقا سطح سرزندگی در فضای باز دانشگاهی از نگاه کاربران فضا به روش مدلیابی معادلات ساختاری
نویسندگان
1 استادیار، گروه معماری، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 دانشیار، گروه علوم تربیتی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجائی، تهران، ایران.
doi
10.22061/jsaud.2020.6638.1693چکیده
در قسمت اول با هدف شناسایی و اولویت بندی شاخص های سرزندگی در فضاهای باز دانشگاهی، از روش تحلیل سلسله مراتبی استفاده گردید. روش تحقیق اکتشافی است و در دو فاز (AHP) و تحلیل عامل R در نرم افزار spss بصورت کیفی و کمی و در انتها با استفاده از روابط مدلیابی ساختاری در نرم افزار Amos به صورت پی در پی انجام شد. جامعه تحقیق را در بخش اول کلیه متخصصان معماری و شهرسازی تشکیل می دادند که مصاحبه ای باز پاسخ با روش نمونه گیری هدفمند و تکنیک گلوله برفی با 15 نفر از متخصصان صورت گرفت. در ادامه با بدست آوردن الویت های اصلی تحقیق از مرحله قبل، پرسشنامه جدیدی تدوین و در گروه کاربران با حجم نمونه توسط 341 نفر از دانشجویان در رشته های معماری، معماری منظر، شهرسازی و عمران در سطح دانشگاه های ایران بصورت نمونه گیری خوشه ای تصادفی انجام گرفت و نتایج برای تحلیل داده های جمع آوری شده، بر اساس تحلیل عامل R استخراج و تحلیل داده ها بر اساس آمار توصیفی استنباطی است. یافته ها: ﻧﺘﺎﻳﺞ ﭘﮋوﻫﺶ نشان می دهد ﻛﻪ ابعاد اجتماعی، کالبدی، طراحی و روانشناختی محیط در طراحی فضاهای باز دانشگاهی ﺗﺄﺛﻴﺮﮔﺬار است همچنین روابط بین مولفه ها و ضریب تاثیر آنها مشخصشد. مولفه های انعطاف پذیری در رفتار انسانی، تنوع فضایی، تاثیر آسایش کالبدی بر آسایش جسمی، رابطه فضای مصنوع و فرمال با فضای اجتماع پذیر و فردی، شکل گیری رفتار انسانی با آرایه های محیطی و حضور طبیعت و محیط سرزنده از پرسشنامه کاربران استخراج شد.