بررسی اثرگذاری اجتماعپذیری بر شکلگیری پایداری و سرمایه اجتماعی در فضاهای باز دانشگاهی (مطالعه موردی: دانشگاه بوعلی سینا)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری معماری، دانشکده مهندسی معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران.
2 دانشیار،معماری، دانشکده مهندسی معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران.
3 دانشیار، معماری، دانشکده مهندسی معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران.
doi
10.22061/jsaud.2020.6265.1637چکیده
پایداری اجتماعی و سرمایه اجتماعی پدیده ای است که در روابط میان انسان ها شکل میگیرد. بستر این روابط اجتماعی محیط کالبدی است. حضور فرد در مکان و معانی که یک مکان به خصوص در ذهن فرد دارد سبب به وجود آمدن دلبستگی به مکان میشود. تحقیق حاضر در پی پاسخگویی به این پرسش است که اجتماعپذیری فضاهای باز دانشگاهی چگونه و از طریق چه سازوکاری بر میزان شکل گیری سرمایه اجتماعی در بین استفاده کنندگان از این فضاها مؤثر خواهد بود؟ در این زمینه نقش متغیر دلبستگی به مکان، به عنوان یک متغیر جانبی (تعدیلگر) که بر رابطه اجتماع پذیری و سرمایه اجتماعی اثر گذار خواهد بود و متأثر از میزان اجتماعپذیری فضاهاست، مورد بررسی قرار گرفته است. روش انجام این تحقیق کمی و ابزار گردآوری اطلاعات، پرسشنامه است. همچنین دانشجویان دانشگاه بوعلی سینا در شهر همدان به عنوان جامعه آماری انتخاب شدند و برای تحلیل دادههای گردآوری شده از طریق پرسشنامه از فن مدلسازی معادلات ساختاری (SEM)، استفاده شده است. نتایج تحلیلها حاکی از اثر گذاری مستقیم و قوی متغیر اجتماعپذیری بر سرمایه اجتماعی است که خود به عنوان عاملی در جهت پایداری اجتماعی عمل میکند. همچنین اثبات شد که اجتماع پذیری بر دلبستگی به مکان نیز اثر مستقیم و قوی دارد. نهایتا نتایج بررسی آخرین رابطه نشان داد که دلبستگی به مکان به طور مستقیم و قوی بر سرمایه اجتماعی اثر میگذارد.