رابطه حس تعلق به مکان و مشارکت در ارتقای سرمایه اجتماعی سکونتگاه‌های غیر رسمی (مطالعه موردی: ترک‌محله شهر ساری)

نویسندگان

1 دانشیار، دانشگاه تربیت مدرس، دانشکده هنر و معماری ، تهران، ایران.

2 استادیار,معماری، دانشکده هنر و معماری ، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.

3 دانشیار، معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.

4 استاد، معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.

doi
10.22061/jsaud.2020.4618.1364
چکیده

سرمایه اجتماعی یکی از موضوعاتی است که ایجاد، حفظ و غنا بخشی به آن از اهداف اصلی توسعه شهری پایدار به شمار می­رود. احساس تعلق به مکان در ساکنین هر محله منجر به شکل­گیری هویت مکانی می‌شود که این حس تعلق بر مشارکت مردمی و سرمایه اجتماعی تأثیر می‌گذارد، که تحلیل این فرآیند هدف این مقاله است. در این تحقیق، بر اساس فرمول کوکران، نمونه­ای 371 نفری از ساکنین سکونتگاه غیر رسمی ترک­محله شهر ساری که درگیر مشکلات اجتماعی هستند به عنوان نمونه انتخاب شدند و هر یک از متغیرهای تحقیق، که عبارت از حس تعلق مکانی، مشارکت مردمی و سرمایه اجتماعی است با استفاده از روش همبستگی مورد بررسی قرار گرفت و سپس با استفاده از مدل­های معادلات ساختاری، دو مدل از چگونگی روابط متفاوت میان متغیرها تهیه شد. که نتایج آنها نشان می‌دهد؛ مدل تأثیرگذاری حس تعلق مکانی در افزایش سرمایه­های اجتماعی از طریق متغیر واسطه­ای مشارکت مردمی بهتر از بقیه این روابط را تبیین می‌کند، به عبارت دیگر در یک رابطه علی غیر مستقیم، تقویت حس تعلق مکانی باعث افزایش مشارکت و افزایش سرمایه اجتماعی می‌شود.