مطالعه ی تطبیقی مولفه های کالبدی پایداری اجتماعی در محلات قدیم و جدید شهری (مطالعه موردی: شهر قدیم و جدید هشتگرد)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری معماری، باشگاه پژوهشگران جوان و نخبگان، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران.
2 استادیار گروه معماری، واحد هشتگرد، دانشگاه آزاد اسلامی، هشتگرد، ایران.
3 دکتری معماری، باشگاه پژوهشگران جوان و نخبگان، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران.
doi
10.22061/jsaud.2019.3636.1155چکیده
یکی از ابعاد مهم توسعه پایدار، پایداری اجتماعی است. در واقع میتوان اینگونه بیان کرد که توسعه پایدار، برخاسته از پایداری اجتماعی است. با توجه به پیچیدگی مسائل شهری دوران معاصر، توجه به جنبههای اجتماعی محلات شهری ضروری و اجتنابناپذیر است. زمانی که این عوامل در یک محله از بین روند، پایداری اجتماعی محله را به مخاطره میاندازند؛ به گونهای که در محلات مسکونی جدید، اکثر ویژگیهای موجود در محلات قدیم از بین رفته و همزیستیهای اجتماعی و اقتصادی مردم، جایگزین همنشینیهای قومی – مذهبی و همگونیهای کلیه شئون زندگی اجتماعی شده است. لذا هدف از پژوهش حاضر، شناخت و ارزیابی کمی مؤلفههای پایداری اجتماعی به صورت تطبیقی در محلات قدیم و جدید شهر هشتگرد است. روش تحقیق مورد استفاده از نوع توصیفی – تحلیلی است. در گردآوری اطلاعات نیز در مرحله اول با استفاده از مطالعات کتابخانهای و اسنادی شناخت معیارها حاصل شد. در مرحله دوم نیز به صورت میدانی، محدودههای مورد مطالعه با استفاده از معیارهای به دست آمده مورد ارزیابی قرار گرفت. برای شناخت معیارهای اساسی در این تحقیق از روش دلفی فازی و برای ارزیابی و اولویتبندی شاخصهای ارائهشده و ارزیابی جامعه مورد مطالعه، تکنیک تحلیل شبکه به کار گرفته شده است. با استفاده از روش دلفی فازی، پنج معیار از هفت معیار مورد مطالعه شامل: "فعالیت پذیری" ، "هویت مندی" ، "امنیت" ، "عدالت فضایی" و "انسجام کالبدی و فضایی" بهعنوان معیارهای اساسی انتخاب شدند. نتایج حاصل تحلیل شبکه نشان داد که معیارهای "تنوع فعالیتی" با وزن (0.139)، " نشانههای شهری" با وزن (0.107)دارای بیشترین اهمیت در دستیابی به پایداری اجتماعی از دیدگاه خبرگان بودند.