مزاحمت؛ تهاجمی علیه تمامیت روانی اشخاص، در نظام‌های کیفری ایران و انگلستان

نویسندگان

1 دانش‌آموختة دکتری حقوق جزا و جرم‌شناسی دانشگاه علوم قضایی و خدمات اداری

2 دانشیار دانشکدة حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران

doi
10.22096/law.2018.30710
چکیده

جرم مزاحمت از جرایمی است که ارتکاب آن موجبات آشفتگی خاطر و چه بسا شدیدِ بزه‌دیده را فراهم می‌آورد، به‌گونه‌ای که در مواردی ممکن است، بزه‌دیده دچار نوعی حالت روانی گردد. ازاین‌رو می‌توان پذیرفت که این جرم در وهلة نخست تمامیت روانی بزه‌دیده را هدف قرار می‌دهد. بر این اساس، در نظام کیفری انگلستان، هرگونه رفتار ایجادکنندة مزاحمت علیه هر شخصی با لحاظ شرایطی می‌تواند منجر به تحقق جرم مزاحمت گردد، ضمن این‌که، جرم مزاحمت به‌طورکلی به دو نوع ساده و مشدد تقسیم می‌شود. بااین‌حال، بررسی نظام کیفری ایران نشان می‌دهد که قانونگذار ایرانی در زمینة جرم مزاحمت، بر ارتکاب آن علیه بزه‌دیدگان خاصی یا با استفاده از وسیلة معینی، تمرکز کرده است. چنین رویکردی به نادیده گرفتن سایر رفتارهای ایجادکنندة مزاحمت می‌انجامد و امکان مقابلة مؤثر با جرم مزاحمت را فراهم نمی‌آورد. بنابراین مناسب آن است که قانونگذار ایرانی جرم مزاحمت را در مفهومی عام‌تر مورد پذیرش قرار دهد.