بررسی پدیدارشناسانه مفهوم هویت در بافت های تاریخی بوسیله مؤلفههای مکان در راستای طراحی بافتهای جدید شهری
نویسندگان
1 استادیار، معماری، موسسه آموزش عالی دیلمان، گیلان، لاهیجان، ایران.
2 کارشناسیارشد، معماری، موسسه آموزش عالی دیلمان، گیلان، لاهیجان، ایران.
3 استادیار، معماری، دانشکده معماری و هنر، دانشگاه گیلان، رشت، ایران.
doi
10.22061/jsaud.2018.982چکیده
بافتهای جدید با توجه به هویتمندی بافتهای تاریخی طراحی نمیشوند و این مسأله، اهمیت توجه به ارتقای هویت در بافتهای جدید را آشکار میسازد، چرا که کمبود یا نبود این کیفیت، موجب عدم ارتباط انسان با محیط و شکلگیری محیطی فاقد معنا و خوانایی میشود. نوشتار حاضر بعد از استخراج مؤلفههای هویت مکان از منابع معتبر و مشاهده میدانی، به دنبال اولویتبندی این مؤلفهها در هویتمندی ساغری سازان به عنوان بافت قدیمی در شهر رشت است تا از این طریق بتوان گامی جهت هویتمندشدن فضاهای جدید برداشت. همچنین باتوجه به اینکه هویت مکان از یک بعد عینی و یک بعد ذهنی تشکیل میشود، نگارنده برآن شد تا باتوجه به مطالعات قبلی، میزان تأثیرگذاری بیشتر هر یک از مؤلفههای ذهنی یا عینی را در هویتمندی این بافت تاریخی مشخص کند. روش پژوهش، تحلیلی- تفسیری است و از طریق پیمایش میدانی در یک نمونه موردی صورت گرفته. در گام نخست، مؤلفههای هویت مکان از منابع معتبر استخراج گردیده و با استفاده از پرسشنامه نظرات مردم برداشت شده است. سپس دادههای پرسشنامهها در نرمافزار SPSS وارد گردیده که براساس تکنیک تحلیل عامل اکتشافی، متغیرها در یازده عامل تبیینکننده هویت مکان دستهبندی شده است. پس از آن، با توجه به اولویتبندی مؤلفههای هویت مکان که از تکنیک تحلیل رگرسیون چند متغیره خطی حاصل شد، راهکارهایی معمارانه برای افزایش هویت مکان در فضاهای جدید ارائه گردید. همچنین برخلاف مطالعات قبلی، مشخص شد که در هویتمندی بافت مورد مطالعه، معیارهای عینی نسبت به معیارهای ذهنی تأثیر بیشتری داشته است. در نهایتنیز مدل مفهومی از مؤلفههای بهدست آمده از تحقیق ارائه شد.