بافتهای تاریخی، سرمایه های پایدار و آینده ی متصور بر آنها (نمونه ی مورد مطالعه: بافت تاریخی اودلاجان)
نویسندگان
1 دانشجو کارشناسی ارشد، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران
2 دانشیار، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران
3 استاد دانشگاه علم و صنعت ایران، دانشکده معماری، تهران.
doi
چکیده
چکیده: نظام توسعهی متداول در کشور از امکانات بالقوهی بافتهای تاریخی غافل بوده و در مسیر توسعه، آنهارا بیش از هر زمانی به سوی فرسایش و اضمحلال سوق داده است. خروج از این پدیده مستلزم توجه جدّی به این داراییهاست که فی نفسه از مضامین توسعهی پایدار برخوردار میباشد. محلات قدیمی در بافتهای تاریخی بازگو کنندهی ساختاری از خانواده، واحدهای همسایگی، ساختار اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و کالبدی است که تحولات مربوط به تغییرات ایجاد شده از دورهی پهلوی اوّل به بعد، ساختار آنهارا دگرگون کرده و هویت ذاتی آنهارا تحت الشعاع قرار داده است. هدف عمدهی این مقاله ایجاد ارتباط سنجیده بین حفاظت و توسعه بر مبنای پایداری میباشد که بتواند داراییهای موجود در بافتهای تاریخی را به عنوان الگوهای اصیل در نظام توسعه به شهر جدید پیوند دهد. روش پژوهش این مقاله تحلیلی و تفسیری بوده و با نگاهی آسیب شناسانه از بعد اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی میباشد. محصول نهایی این پژوهش نیز دستیابی به راهبردهایی با رویکرد دارایی مبنا در جهت واقف کردن نظام توسعهی جدید شهرها به سرمایههای اجتماعی، کالبدی، اقتصادی و فرهنگی بافتهای تاریخی میباشد.
