رؤیت خداوند از نگاه فخرالدین رازی و علّامه طباطبایی
نویسندگان
1 گروه ادیان و عرفان دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
2 گروه ادیان و عرفان دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
doi
10.22108/coth.2016.20764چکیده
ظاهر برخی از آیات و روایات از جواز و برخی دیگر از عدم جواز رؤیت خداوند حکایت میکنند. فخرالدین رازی به استناد نصوص دسته اول، رؤیت بصری خداوند را جایز دانسته است؛ اما آن را مستلزم جسمانیّت و جهتداشتن خداوند نمیداند. وی نصوص دسته دوم را برخلاف ظاهرشان تأویل میکند. علّامه طباطبایی هر دو دسته از آیات و روایات را منطبق با ظاهرشان تفسیر میکند و تعارض ظاهری میان آنها را با این نظریّه حل میکند که رؤیت در نصوص دینی دو معنی دارد: رؤیت بصری و رؤیت قلبی که از سنخ علم حضوری است. برخی از آیات و روایات، رؤیت قلبی خداوند را تأیید کردهاند که عقل هم آن را میپذیرد و برخی دیگر رؤیت بصری را رد کردهاند؛ زیرا رؤیت به این معنی، مستلزم آن است که خداوند مثل و مانند داشته باشد.