تبیین شاخص های مؤثر بر افزایش قابلیت پیاده مداری به منظور ارتقای پایداری اجتماعی در محلات (محله چیذر)
نویسندگان
1 دانشجوی دکترا، رشته شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران،
2 دانشجوی کارشناسی ارشد، رشته طراحی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکز، دانشکده هنر و معماری
doi
چکیده
بررسی انواع الگوهای توسعه محلی نشان میدهد، قابلیت پیاده مداری به عنوان موضوعی محوری در این الگوها (مانند توسعه پایدارمحلی، نوشهرگرایی، رشد هوشمند و توسعه مبتنی بر حمل ونقل همگانی) مورد تأکید است. توجه به این موضوع درکنار تبعات فردی (سلامت فیزیکی و روانی)، تبعات اجتماعی را نیز در بردارد که به ارتقای حیات مدنی و اجتماعی و از این رهگذر به پایداری اجتماعی محلات منجر میشود. بررسی مفهوم محلات پایدار نشان میدهد، یکی از راهکارهای تحقق پایداری اجتماعی در سطح محلات، ارتقای کیفیت زندگی به منظور حضور و انجام فعالیت های اجتماعی و اختیاری است. در عین حال یکی از شاخص های محلات پایدار، طراحی شهری مبتنی بر خلق مکان و ایجاد حس تعلق ذکر شده است. این مقاله بر آن است تا تأثیر ارتقای پیاده مداری در سطح محلات را به عنوان یک راهکار طراحی شهری محلات پایدار بر ابعاد پایداری شدن اجتماعی در سطح محلات مورد بررسی قرار دهد. بنابراین ضمن بررسی مفهوم محلات پایدار و رویکرد پایداری اجتماعی، شاخص هایی که بر افزایش و حضور اجتماعی و اختیاری پیاده مؤثر هستند، شناسایی میشوند. به منظور تدقیق شاخص ها، نمونه ای از محلات تهران (چیذر) انتخاب و 180 پرسشنامه توزیع و تحلیل همبستگی بر روی دادهها انجام شدهاست. نتایج نشان میدهد از دید استفاده کنندگان، در کنار عواملی چون پیوستگی مسیر، طراحی مطلوب، توجه به ابعاد زیباییشناختی، تجهیز مسیر (عوامل کالبدی)؛ سایر عوامل غیرکالبدی مانند هنجارهای اجتماعی و فرهنگی بر حضور اجتماعی پیاده ها در فضا تأثیرگذار هستند.
